Η εργασία στην Ελλάδα κοστίζει ακριβά, αλλά πληρώνει φτωχά. Αυτό είναι το παράδοξο που παραμένει στο κέντρο της συζήτησης για τους μισθούς, την ανταγωνιστικότητα και την καθημερινότητα των εργαζομένων. Ο εργοδότης βλέπει υψηλό συνολικό κόστος, ενώ ο εργαζόμενος βλέπει καθαρές αποδοχές που συχνά δεν αρκούν για το κόστος ζωής.
Η απόσταση ανάμεσα στα δύο ποσά δημιουργείται κυρίως από φόρους και ασφαλιστικές εισφορές. Σύμφωνα με στοιχεία του ΟΟΣΑ για το 2025, η συνολική φορολογική και ασφαλιστική επιβάρυνση για άγαμο εργαζόμενο χωρίς παιδιά με μέσο μισθό έφτασε στην Ελλάδα το 39,3% του συνολικού κόστους εργασίας, όταν ο μέσος όρος στον ΟΟΣΑ ήταν 35,1%.
Στον ιδιωτικό τομέα το κόστος δεν σταματά στους 12 μισθούς. Υπολογίζονται επίσης το δώρο Χριστουγέννων, το δώρο Πάσχα και το επίδομα αδείας. Έτσι, ένας εργαζόμενος με μεικτό μισθό 2.000 ευρώ δεν κοστίζει σε ετήσια βάση 24.000 ευρώ, αλλά ξεκινά από μεικτές αποδοχές 28.000 ευρώ, πριν προστεθούν οι εργοδοτικές εισφορές.
Το ίδιο πρόβλημα εμφανίζεται και στις πρόσθετες αμοιβές. Ένα bonus παραγωγικότητας ή μια υπερωριακή αμοιβή επιβαρύνεται φορολογικά και ασφαλιστικά, μειώνοντας το ποσό που τελικά φτάνει στον εργαζόμενο. Η πρόσφατη απαλλαγή των προσαυξήσεων σε υπερεργασία, υπερωρίες, νυχτερινή εργασία και απασχόληση σε Κυριακές και αργίες από ασφαλιστικές εισφορές έδειξε αποτέλεσμα. Οι δηλωμένες αποδοχές από πρόσθετη εργασία αυξήθηκαν κατά 48% στο πρώτο τετράμηνο εφαρμογής, ενώ τα έσοδα από εισφορές ανέβηκαν κατά 34%.
Η συζήτηση πλέον στρέφεται σε πιο στοχευμένες παρεμβάσεις. Μείωση μη μισθολογικού κόστους, ειδική μεταχείριση για bonus παραγωγικότητας, υψηλότερο όριο στις διατακτικές σίτισης, ισχυρότερα κίνητρα για παροχές όπως ιδιωτική ασφάλιση και εκπαίδευση, αλλά και διαφάνεια στο εκκαθαριστικό μισθοδοσίας με εμφάνιση του συνολικού εργοδοτικού κόστους.
Η Ελλάδα χρειάζεται υψηλότερους καθαρούς μισθούς και επιχειρήσεις που μπορούν να τους στηρίξουν. Το ζητούμενο είναι απλό και δύσκολο μαζί. Όταν μια επιχείρηση διαθέτει περισσότερα χρήματα για έναν εργαζόμενο, μεγαλύτερο μέρος αυτών να φτάνει στην τσέπη του.