Οι αγορές «διάβασαν» την συνάντηση Τραμπ-Ξι στο Πεκίνο και δεν τους άρεσε αυτό που κατάλαβαν. Ειδικά οι αγορές ομολόγων έστειλαν το πιο ηχηρό μήνυμα κινδύνου των τελευταίων ετών, πέρα από τις «ζημιές» στις μετοχές.
Τα νέα δεν είναι καλά και το «θέμα» μπαίνει πρώτο στην ατζέντα της συνόδου της G7.
Οι αποδόσεις των 30ετών και γενικότερα των μεσομακροπρόθεσμων κρατικών τίτλων σε ΗΠΑ, Ιαπωνία, Γερμανία και Γαλλία εκτοξεύτηκαν σε πολυετή ή ιστορικά υψηλά. Το μήνυμα είναι απλό, ανελαστικό και σκληρό, η εποχή του φθηνού χρήματος τελείωσε, και οι αγορές το προεξοφλούν με τον πιο επώδυνο τρόπο, αρχίζοντας να ξεπουλάνε χρέος… Και κάπου εκεί αρχίζουν να κινούνται βίαια τα «υγρά» στα συγκοινωνούντα δοχεία της διεθνούς ρευστότητας.
Παρά τις σημαντικές μεταβολές στα αμερικανικά και τα ευρωπαϊκά ομόλογα, η προσοχή στρέφεται κυρίως στην Ιαπωνία, γιατί εκεί είναι οι μεγαλύτεροι αγοραστές και κάτοχοι αμερικανικού χρέους, μέσω του cary trade. Το 10ετές ομόλογό της Ιαπωνίας έφτασε στο 2,70%, το υψηλότερο επίπεδο του αιώνα, σχεδόν διπλάσιο σε έναν χρόνο (αύξηση 90%). Καθώς η ψαλίδα αποδόσεων με τις ΗΠΑ μειώνεται δραστικά, τα ιαπωνικά κεφάλαια αρχίζουν να επαναπατρίζονται, με αποτέλεσμα να πιέζονται ασφυκτικά και τα αμερικανικά ομόλογα. Τα 30ετή έχουν ξεπεράσει το 5% και τα δεκαετή κινούνται σταθερά πάνω από το 4,5%. Με τέτοιο επίπεδο αποδόσεων η αναχρηματοδότηση του κολοσσιαίου αμερικανικού ελλείμματος και του χρέους, μεταλλάσσεται σε μία ωρολογιακή βόμβα.
Μια νέα διεθνής κρίση ομολόγων δεν θεωρείται πλέον σενάριο έκπληξη…
Ταυτόχρονα, οι δείκτες που αποτυπώνουν τις μακροπρόθεσμες προσδοκίες για επιτόκια και πληθωρισμό, κινούνται ανοδικά, δείχνοντας ότι οι αγορές δεν έχουν μπροστά τους σαν βασικό σενάριο την επιστροφή στο «φθηνό χρήμα», όπως συνέβαινε πριν λίγους μήνες.
Αυτό στριμώχνει τις κεντρικές τράπεζες σε αδιέξοδο. Αν μειώσουν επιτόκια, τροφοδοτούν τον πληθωρισμό, αν δεν μειώσουν, ή πολύ περισσότερο αν χρειασθεί να αυξήσουν, «πνίγουν» την ανάπτυξη και φέρνουν ύφεση. Τα χαρακτηριστικά της δεκαετίας του ’70 σε πολλαπλάσια έκταση και βάθος είναι ήδη εδώ… Το περιβάλλον στασιμοπληθωρισμού, ειδικά για την Ευρώπη θεωρείται πλέον ως η βασική εκδοχή για την οικονομία.
Κάτω από αυτό το μακροοικονομικό σκηνικό, η Wall Street εμφανίζει δύο ακόμη «σήματα» που όπως επισημαίνεται από τους αρμόδιους αναλυτές «δύσκολα αγνοούνται».
Το πρώτο, σύμφωνα με τους αναλυτές του Bloomberg είναι το αποκαλούμενο Hindenburg Omen. Είναι ένας τεχνικός δείκτης που ενεργοποιήθηκε ταυτόχρονα σε NYSE και Nasdaq και δείχνει ότι η αγορά είναι «διχασμένη», με πολλές μετοχές να βρίσκονται σε νέα υψηλά, κατά βάση AI και πολλές περισσότερες σε νέα χαμηλά ταυτόχρονα. Το φαινόμενο αυτό ιστορικά έχει προηγηθεί μεγάλων «σεισμών» από το 1987 ως το 2008…
Το δεύτερο φαινόμενο αφορά τη υπερ-μόχλευση, το οποίο έχουμε επισημάνει πολλές φορές από τις γραμμές αυτές. Το λεγόμενο το margin debt – αγορές μετοχών με δανεισμό – έφτασε στο ιστορικό υψηλό του 1,3 τρισ. δολαρίων, αυξημένο κατά 53% σε έναν μόνο χρόνο και αντίστοιχο του 5% (!) του αμερικανικού ΑΕΠ, σύμφωνα με τα στοιχεία που έχουν εμφανιστεί στον αμερικανικό οικονομικό τύπο. Σε περίπτωση απότομης πτώσης, τα margin calls λειτουργούν σαν εκρηκτικός μηχανισμός για χιονοστιβάδα αναγκαστικών πωλήσεων…
Με αυτή την «εικόνα» αρχίζει η εβδομάδα στην οποία το «χαρτί» από τα «κέρδη» της Invidia έχει όλες τις προϋποθέσεις για να λειτουργήσει σαν καταλύτης εκρηκτικών εξελίξεων, αλλά όχι μόνο αυτό.
Γιατί; Γιατί τίποτα από τα μεγάλα ζητήματα που ο Τραμπ ήλπιζε ότι θα «λύσει» πηγαίνοντας στο Πεκίνο δεν λύθηκε.
Τουλάχιστον από όσα γνωρίζουν οι… αγορές.