Στο οικονομικό επιτελείο της Κυβέρνησης, μετά από ενημέρωση από την ΤτΕ, οι νεότερες ρεαλιστικές εκτιμήσεις για την πορεία της εγχώριας οικονομίας, δίνουν ως πολύ πιθανό πλέον το ενδεχόμενο ρυθμού ανάπτυξης για το 2026, ένα ποσοστό ελαφρά πάνω από το 1%.
Την εκτίμηση αυτή δεν θα την δούμε σε δημόσιες δηλώσεις. Αλλά θα την δούμε σύντομα να «ωριμάζει» σταδιακά στα επόμενα τρίμηνα στα απολογιστικά στοιχεία της Eurostat. Και να αποκαλύπτει το πραγματικό τοπίο της εγχώριας οικονομίας, λίγο πριν σταματήσει και η χρηματοδοτική τροφοδοσία από το Ταμείο Ανάκαμψης…
Για την Ευρωζώνη που δεν έχει περάσει τρία μνημόνια, ποσοστά ανάπτυξης αυτής της τάξης, δηλαδή του 1% που προβλέπει το ΔΝΤ για φέτος, δεν είναι «τρομακτικά», καθώς αφορούν οικονομίες με δική τους παραγωγική βάση. Αντίθετα η βάση εκκίνησης της ελληνικής οικονομίας μετά τα τελευταία 15 χρόνια, λόγω των μνημονίων, ξεκινάει με μία απώλεια 25% του ΑΕΠ. Κατά συνέπεια ένας ρυθμός «ανάπτυξης» του 1% ή περίπου αυτό, δεν αγγίζει καν τα επίπεδα της οικονομίας που βρισκόταν πριν από 15 χρόνια…
Το χειρότερο όμως δεν είναι αυτό.
Το χειρότερο είναι ότι οι τελευταίες 45 ημέρες του πολέμου στην Μέση Ανατολή έχουν ανατρέψει όλα τα δεδομένα στην βάση των οποίων έχει γίνει ο δημοσιονομικός σχεδιασμός για το 2026 – 2027. Το πετρέλαιο, τόσο ως κόστος παραγωγής όσο και ως επάρκεια, είναι εντελώς εκτός προϋπολογισμού. Το ίδιο συμβαίνει με το φυσικό αέριο, αλλά και με την παραγωγή και διαθεσιμότητα λιπασμάτων στην βάση της οποίας «προγραμματίζεται» η αγροτική παραγωγή και οι τιμές των τροφίμων. Δυστυχώς στις χιλιάδες μετρήσεις που γίνονται για διάφορα πράγματα, δεν υπάρχει -ακόμα- ούτε μία που να αποτυπώνει την δήλωση προθέσεων των αγροτικών παραγωγών για το τι κάνουν το 2026.
Κάτι δηλαδή που να μας δίνει ένα στοιχείο εκτίμησης για το πόσα και τι «τρόφιμα» θα μπορούμε να αγοράσουμε το υπόλοιπο της χρονιάς και ακόμα περισσότερο το 2027.
Πετρέλαιο – λιπάσματα έχουν αλλάξει εντελώς αυτή την προοπτική και δεν έχουμε ακόμα κανένα «μέτρο» αυτής της αλλαγής.
Το μόνο που έχουμε είναι η σποραδική αποτύπωση των προειδοποιητικών αυξήσεων στις τιμές των τροφίμων που ήδη μας ξαφνιάζουν εξαιρετικά δυσάρεστα και με συνεχή ανοδική δυναμική.
Ένα παράδειγμα πάντως εδώ θα ήταν χρήσιμο για να γίνει κατανοητό τι εννοούμε. Από την μακρινή Ταϊλάνδη που είναι ένας από τους μεγάλους παραγωγούς ρυζιού στον κόσμο, μαθαίνουμε ότι μεγάλα τμήματα της παραγωγής αφέθηκαν να σαπίσουν στα χωράφια γιατί το κόστος του πετρελαίου δεν επέτρεπε στα τρακτέρ να κινηθούν για την συγκομιδή !
Επιπλέον, ανεξάρτητα από το αν και πότε θα ανοίξουν τα Στενά του Ορμούζ -μία κλείνουν, μία ανοίγουν αλλά το πετρέλαιο και τα λιπάσματα δεν περνάνε- η ζημιά που έχει γίνει αυτές τις 45 ημέρες για να διορθωθεί, δηλαδή να αποκατασταθεί η παραγωγή και να αρχίσει πάλι να κινείται το δίκτυο τροφοδοσίας από τις χώρες του Κόλπου (κάτι που δεν φαίνεται με τίποτα στον ορίζοντα), θα χρειασθούν τουλάχιστον 12 μήνες για να αρχίσει, η «κατάσταση» να «τείνει» σε κάτι που να μοιάζει με ομαλές ροές καυσίμων και λιπασμάτων.
Με αυτά τα δεδομένα και συνυπολογίζοντας το γεγονός ότι οι Κεντρικές Τράπεζες, όπως έχουμε επισημάνει σε προηγούμενο σημείωμα, δεν έχουν «λύσεις» τύπου 2008 – 2009, γιατί δεν μπορούν να… τυπώσουν πετρέλαιο και λιπάσματα, είναι μάλλον επιπόλαιο να συνεχίζει κανείς, ιδιαίτερα αν είναι κυβέρνηση, σαν να αυτό που έχει συμβεί να είναι απλώς μία ακόμα δυσκολία. Και να συζητάει «μέτρα» σαν αυτά που εμπνέεται η κα φον ντερ Λάιεν.
Το παράδοξο, ίσως και ελπιδοφόρο είναι ότι κάποιοι στην Ευρωζώνη, όπως οι ισπανοί για παράδειγμα, ήδη έχουν… ξυπνήσει. Και επιλέγουν τον δικό τους δρόμο επιβίωσης πέρα από τα όρια και τους περιορισμούς της καθημερινής μικροπολιτικής. Όχι ότι αυτό θα τους λύσει το πρόβλημα, αλλά αυτό το καλοκαίρι τουλάχιστον θα μπορούν να φάνε… ντομάτες και αγγουράκια.