Το Συμβούλιο της Επικρατείας τραβά καθαρή γραμμή απέναντι στις πολύχρονες δεσμεύσεις περιουσίας από την ΑΑΔΕ. Με την απόφαση 553/2026, το ανώτατο δικαστήριο κρίνει ότι οι δεσμεύσεις τραπεζικών λογαριασμών, θυρίδων και άλλων περιουσιακών στοιχείων δεν μπορούν να παρατείνονται χωρίς χρονικό όριο.
Το κρίσιμο όριο μπαίνει στα πέντε χρόνια από την έκδοση της καταλογιστικής πράξης. Μόλις περάσει η πενταετία, τα διασφαλιστικά μέτρα σταματούν αυτοδικαίως, ακόμη κι αν η φορολογική διαφορά δεν έχει κλείσει οριστικά στα δικαστήρια. Η ΑΑΔΕ δεν μπορεί να περιμένει αίτηση του φορολογούμενου. Οφείλει να κινείται από μόνη της και να ενημερώνει τις τράπεζες και τις αρμόδιες υπηρεσίες για την άρση των περιορισμών.
Η απόφαση αφορά κυρίως παλαιές υποθέσεις, όπου λογαριασμοί και θυρίδες παραμένουν δεσμευμένοι για χρόνια, παρά την παρέλευση του νόμιμου χρονικού ορίου. Το ΣτΕ ξεκαθαρίζει ότι τα μέτρα αυτά έχουν προληπτικό χαρακτήρα. Σκοπός τους είναι να διασφαλίσουν την είσπραξη φόρων και προστίμων, όχι να λειτουργούν ως μόνιμη οικονομική κύρωση σε βάρος του φορολογούμενου.
Το δικαστήριο απορρίπτει και το επιχείρημα ότι το ύψος της οφειλής ή η βαρύτητα της παράβασης μπορεί να δικαιολογήσει παράταση πέρα από την πενταετία. Ακόμη και σε σοβαρές φορολογικές υποθέσεις, η διοίκηση δεσμεύεται από το χρονικό όριο που θέτει ο νόμος.
Η υπόθεση που έφτασε στο ΣτΕ αφορούσε εκπρόσωπο ανώνυμης εταιρείας, για την οποία είχαν επιβληθεί από το 2016 μέτρα διασφάλισης λόγω φορολογικών επιβαρύνσεων άνω του 1 εκατ. ευρώ. Οι δικαστές έκριναν ότι η πενταετία είχε ήδη συμπληρωθεί και ότι οι δεσμεύσεις δεν ίσχυαν πλέον.
Σήμερα η ΑΑΔΕ μπορεί να επιβάλλει τέτοια μέτρα σε σοβαρές φορολογικές παραβάσεις από 150.000 ευρώ και πάνω. Μπορεί να δεσμεύει έως το 50% των τραπεζικών καταθέσεων και έως το 50% του περιεχομένου θυρίδων, ενώ για μη χρηματικά αντικείμενα η δέσμευση μπορεί σε ορισμένες περιπτώσεις να είναι πλήρης. Τα μέτρα αίρονται και νωρίτερα, αν ο φορολογούμενος πληρώσει πάνω από το 70% των ποσών που του έχουν καταλογιστεί.