Τα σχετικά πρακτικά της Διοικητικής Ολομέλειας μαζί με το υλικό τεκμηρίωσης θα αναρτηθούν την επόμενη εβδομάδα στην ιστοσελίδα του Δικαστηρίου.Αντίστοιχη, και ίσως ακόμη μεγαλύτερη σοφία και διορατικότητα αναδεικνύουν οι συζητήσεις, και το έργο της αναθεωρητικής Βουλής του 1975. Οι συνταγματικές διατάξεις εμετρήθησαν, εζυγίσθησαν, και δεν ευρέθησαν ελλιπείς ούτε κατά την δύσκολη συγκυρία της πρόσφατης οικονομικής κρίσης. Η διαχείριση των κρίσεων (αλλά και η στο μέτρο του εφικτού πρόληψη ή αποτροπή τους) και, ακόμη περισσότερο, η προσαρμογή σε ένα συγχρόνως ευμετάβλητο και βίαια μεταβαλλόμενο εξωτερικό (και επομένως μη ελέγξιμο, ακόμη και όταν είναι προβλέψιμο) περιβάλλον είναι έργο της πολιτικής και όχι του Συντάγματος. Αλλά κατά το μέρος που η σταθερότητα και η αποτελεσματικότητα των θεσμών εξαρτώνται και από το συνταγματικό πλαίσιο, το Σύνταγμα δεν ευρέθη λιποβαρές.
Αυτή η αντοχή του Συντάγματος δεν μπορεί να αποχωρισθεί από το στέρεο και συνεκτικό πλέγμα δικαιοκρατικών εγγυήσεων που κατοχυρώνει και από τον βαθύ, αλλά νηφάλιο και πειθαρχημένο δικαστικό έλεγχο που διασφαλίζει την διηνεκή επικαιρότητα και αποτελεσματικότητά του. Στον πυρήνα δε αυτών των εγγυήσεων του κράτους δικαίου βρίσκονται η ισοτιμία των τριών συντεταγμένων εξουσιών, οι προσωπικές και λειτουργικές εγγυήσεις της δικαστικής ανεξαρτησίας, και η οργάνωση της διοικητικής δικαιοσύνης και του ελέγχου συνταγματικότητος των νόμων, όπως έχουν κατοχυρωθεί στην υπεραιωνόβια συνταγματική μας παράδοση. Αυτό το σύστημα οργάνωσης και λειτουργίας της δικαιοσύνης έχει καταξιωθεί στον χρόνο και μόνο σημειακές βελτιώσεις επιδέχεται.
Η επιβαλλόμενη συμμετοχή των δικαστών στην διαδικασία επιλογής των προέδρων και αντιπροέδρων των ανωτάτων δικαστηρίων ήδη κατοχυρώνεται σε επίπεδο νόμου, κατά τα λοιπά δε η δικαστική ανεξαρτησία, τουλάχιστον κατά το μέρος που η προστασία της εξαρτάται από το Σύνταγμα, ήδη κατοχυρώνεται κατά τρόπο που υπερκαλύπτει αξιοζήλευτα τα καθιερωμένα διεθνή πρότυπα ώστε τυχόν διατάραξη της αρμονίας του υφιστάμενου συστήματος, όπως έχει οργανωθεί, αυτοτελώς ανά κλάδο δικαιοδοσίας, με την εγγύηση των Ολομελειών των οικείων Ανωτάτων Δικαστηρίων, θα συνιστούσε σοβαρή οπισθοχώρηση.
Η οργάνωση της διοικητικής δικαιοσύνης, ως δικτύου με κέντρο το Συμβούλιο της Επικρατείας, η ορθολογική κατανομή εργασιών μεταξύ αυτού και των τακτικών δικαστηρίων της ουσίας, η συνεργασία τους, ενισχυμένη με θεσμούς όπως η πρότυπη δίκη και τα προδικαστικά ερωτήματα, και η δικονομική οργάνωση των ενδίκων μέσων, που τελούν σε αρμονία και με τις διεθνείς υποχρεώσεις της χώρας, ρυθμίζονται και αυτά αποτελεσματικά σε επίπεδο κοινού νόμου.
Ως προς το ζήτημα των συνταγματικών διαφορών η επίλυσή τους διασφαλίζεται επικαίρως και μετά λόγου γνώσεως, χωρίς σπουδή, και εν όψει των πραγματικών συνεπειών της εφαρμογής του νόμου, με δικονομική διαρρύθμιση που υπηρετεί την αποτελεσματικότητα της δικαστικής προστασίας, με στάθμιση των πραγματικών καταστάσεων υπέρ καλόπιστων διοικουμένων (βλ. το άρθρο 50 παρ. 2β του πδ 18/1989), σε συνδυασμό με τους θεσμούς του προδικαστικού ερωτήματος και της πιλοτικής δίκης που έχουν καθιερωθεί από τον κοινό νομοθέτη. Ο σεβασμός στην συνταγματική παράδοση είναι η ισχυρότερη εγγύηση ότι το Σύνταγμα, με την πιστή, αλλά με όραμα, τήρηση και ερμηνεία του θα παραμείνει ανθεκτικό και επίκαιρο.
Κανένα ανθρώπινο δημιούργημα δεν είναι, και δεν χρειάζεται να είναι, τέλειο. Για να αντέξει, απαιτείται – και αρκεί – να μπορεί να δει την μεγάλη εικόνα, πέρα από την στενή και άμεση περίσταση. Όμως, δεν πρέπει να λησμονούμε ότι η συγκυρία του 1975, που επέβαλε σωφροσύνη και διορατικότητα, και επέτρεψε στους πατέρες του Συντάγματος να υψωθούν πάνω από τις περιστάσεις, να διδαχθούν από το παρελθόν και να ατενίσουν το μέλλον, ήταν ιστορικά μοναδική. Και αν η σοφία αυτής της συγκυρίας μας συνοδεύει και μας καθοδηγεί ακόμη, οι συνθήκες που την γέννησαν ούτε μπορεί, ούτε ευχόμαστε να επαναληφθούν. Επομένως χωρίς τις ιστορικά ιδιαίτερες περιστάσεις του 1975, οριακές και σημειακές μόνο βελτιώσεις επιδέχεται το ισχύον συνταγματικό κείμενο. Πέρα από αυτές μάλλον ελλοχεύει ο κίνδυνος κλονισμού της ισορροπίας και της συνοχής του. Για αυτό και όχι μόνο ο σεβασμός και η τήρηση, αλλά και η σεμνότητα ενώπιον του ισχύοντος Συντάγματος είναι, τελικά, ζήτημα πατριωτισμού των Ελλήνων.
Με αυτό το πνεύμα σεμνότητας, σύνεσης, και μετριοπάθειας, το Συμβούλιο της Επικρατείας, εν Ολομελεία, καταθέτει τα πορίσματα της μελέτης και διασκέψεώς του στον δημόσιο διάλογο. Πορίσματα που έχουν σκοπό να συμβάλουν στη νηφάλια και στοχαστική αναζήτηση λύσεων οι οποίες θα εμπλουτίσουν το συνταγματικό οικοδόμημα με νηφαλιότητα και αίσθημα ευθύνης απέναντι στο ιστορικό παρελθόν της χώρας αλλά και στις προκλήσεις της εποχής μας.
Με τιμή
Μιχάλης Ν. Πικραμένος».