Ένα άνοιγμα τραπεζικής θυρίδας μετά από θάνατο μπορεί να κοστίσει ακριβά. Αυτό έδειξε υπόθεση γυναίκας που μπήκε στη θυρίδα του συζύγου της πριν γίνει η νόμιμη απογραφή και τελικά επιβαρύνθηκε με πρόστιμο 1.000 ευρώ. Η ίδια υποστήριξε ότι δεν πήρε τίποτα και ότι η θυρίδα ήταν άδεια, όμως οι αρχές δεν δέχθηκαν τους ισχυρισμούς της.
Η γυναίκα είχε εξουσιοδότηση από τον σύζυγό της όσο εκείνος ζούσε. Μετά τον θάνατό του θεώρησε ότι μπορούσε να συνεχίσει να έχει πρόσβαση στη θυρίδα. Όταν αργότερα ξεκίνησε η επίσημη διαδικασία ανοίγματος για τις ανάγκες της κληρονομιάς, διαπιστώθηκε ότι το εσωτερικό της ήταν κενό. Ο έλεγχος όμως έφερε στο φως κάτι κρίσιμο: Η τράπεζα είχε καταγράψει προηγούμενη επίσκεψη μετά τον θάνατο του κατόχου και πριν από την προβλεπόμενη απογραφή.
Η υπόθεση έφτασε στη Διεύθυνση Επίλυσης Διαφορών, όπου η γυναίκα ζήτησε να ακυρωθεί το πρόστιμο. Επικαλέστηκε άγνοια, την παλιά εξουσιοδότηση και την οικονομική της κατάσταση. Η προσφυγή απορρίφθηκε. Το σκεπτικό ήταν καθαρό: Για την επιβολή της κύρωσης δεν χρειάζεται να αποδειχθεί πρόθεση, ούτε αφαίρεση χρημάτων, κοσμημάτων ή εγγράφων. Αρκεί το άνοιγμα της θυρίδας χωρίς να τηρηθεί η νόμιμη διαδικασία.
Η περίπτωση αφορά χιλιάδες οικογένειες που διαχειρίζονται κληρονομιές και συχνά αγνοούν τον ειδικό χειρισμό των θυρίδων. Μια τραπεζική θυρίδα δεν λειτουργεί όπως ένας απλός λογαριασμός. Μπορεί να περιέχει μετρητά, τιμαλφή, λίρες, τίτλους ιδιοκτησίας, διαθήκες ή άλλα έγγραφα με οικονομική αξία. Γι’ αυτό η φορολογική νομοθεσία ζητά επίσημη καταγραφή του περιεχομένου πριν αποκτήσουν πρόσβαση οι κληρονόμοι.
Κρίσιμο σημείο αποτελεί και το αρχείο επισκέψεων που τηρούν οι τράπεζες. Οι τράπεζες δεν γνωρίζουν τι υπάρχει μέσα στη θυρίδα, όμως καταγράφουν πότε και από ποιον ανοίγει. Αυτά τα στοιχεία μπορούν να χρησιμοποιηθούν σε έλεγχο. Όποιος εμπλέκεται σε κληρονομιά πρέπει να μιλήσει πρώτα με την τράπεζα, τον συμβολαιογράφο ή τον φοροτεχνικό του, πριν κάνει οποιαδήποτε κίνηση σε θυρίδα αποβιώσαντος.