Κάντε TO BHMA προτιμώμενη πηγή
Οι επενδυτές έχουν ήδη αναγκάσει τη Γαλλία να πληρώνει περίπου 1,5 ποσοστιαία μονάδα υψηλότερη απόδοση από τη Γερμανία για δεκαετή δανεισμό, το μεγαλύτερο περιθώριο από την κρίση χρέους της Ευρωζώνης. Με τις προεδρικές εκλογές του 2027 να πλησιάζουν, η Μαρίν Λεπέν, επικεφαλής του ακροδεξιού Εθνικού Συναγερμού, προηγείται στις δημοσκοπήσεις.
Στις 6 Οκτωβρίου, η Λεπέν δεσμεύτηκε να μειώσει τις δημόσιες δαπάνες κατά 3% του ΑΕΠ έως το 2032 και να περιορίσει στο μισό τον λόγο χρέους προς ΑΕΠ. Οι αποδόσεις των γαλλικών ομολόγων υποχώρησαν ελαφρώς μετά τις δηλώσεις της, αλλά ο Economist αμφισβητεί την αξιοπιστία των δεσμεύσεών της. Η ίδια εξακολουθεί να τάσσεται υπέρ της μείωσης του ορίου ηλικίας συνταξιοδότησης, παρά την αύξηση του προσδόκιμου ζωής, αποφεύγοντας έτσι να αντιμετωπίσει μία από τις μεγαλύτερες πηγές δημοσιονομικής επιβάρυνσης της χώρας.
Ο κίνδυνος μιας νέας παρέμβασης της ΕΚΤ
Μια μαζική φυγή επενδυτών από τα γαλλικά ομόλογα δεν μπορεί να αποκλειστεί. Σε ένα τέτοιο ενδεχόμενο, η γαλλική κυβέρνηση θα μπορούσε να επιλέξει να ζητήσει στήριξη από την Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα (ΕΚΤ), αντί να προχωρήσει σε βαθιές περικοπές δαπανών.
Θεωρητικά, οι χώρες οφείλουν να εξυγιάνουν τα δημόσια οικονομικά τους προτού η ΕΚΤ παρέμβει αγοράζοντας το χρέος τους. Στην πράξη, όμως, οι δικλίδες ασφαλείας που αποσκοπούν στην αποτροπή τέτοιων διασώσεων είναι ασθενέστερες σε σχέση με πριν από μία δεκαετία.
Ο Economist εκτιμά ότι, σε μια σύγκρουση πολιτικής βούλησης με την ΕΚΤ, ένας λαϊκιστής πρόεδρος της Γαλλίας θα είχε σημαντικές πιθανότητες να επικρατήσει, καθώς η Ευρωπαϊκή Ένωση δύσκολα θα μπορούσε να επιβιώσει χωρίς τη Γαλλία. Έτσι, μια κρίση γαλλικού χρέους θα μπορούσε να εξελιχθεί σε δοκιμασία για ολόκληρη την Ευρωζώνη.
Το δίλημμα των κεντρικών τραπεζών
Κατά τον Economist, θα ήταν λάθος οι κεντρικές τράπεζες να διασώζουν κυβερνήσεις που αρνούνται να εξισορροπήσουν τους προϋπολογισμούς τους. Ο ρόλος τους είναι να διασφαλίζουν την ομαλή λειτουργία του χρηματοπιστωτικού συστήματος και τη σταθερότητα των τιμών, όχι να καλύπτουν δεκαετίες ανεξέλεγκτου δανεισμού.
Εάν οι κεντρικές τράπεζες μετατραπούν σε μηχανισμό χρηματοδότησης των υπουργείων Οικονομικών, αντί να λειτουργούν ως εγγυητές της σταθερότητας των τιμών, οι επενδυτές θα μπορούσαν να απομακρυνθούν ακόμη περισσότερο από τα μακροπρόθεσμα ομόλογα, αυξάνοντας περαιτέρω το κόστος δανεισμού.
Η λύση, καταλήγει ο Economist, βρίσκεται στην ανάληψη πολιτικής ευθύνης. Οι κυβερνήσεις στη Γαλλία και στις υπόλοιπες χώρες που αντιμετωπίζουν δημοσιονομικές πιέσεις οφείλουν να εξηγήσουν στους πολίτες ότι το δημόσιο χρέος πρέπει να τεθεί υπό έλεγχο και ότι η αναγκαία προσαρμογή δεν μπορεί πλέον να αναβάλλεται.
Πηγή: OT.gr