Σαφή προειδοποίηση προς τη Γαλλία για την πορεία των δημοσίων οικονομικών της απευθύνει ο Οργανισμός Οικονομικής Συνεργασίας και Ανάπτυξης, καλώντας το Παρίσι να προχωρήσει σε πιο αποφασιστικές παρεμβάσεις, τόσο στο σκέλος των εσόδων όσο και στο πεδίο των δαπανών. Στο επίκεντρο των συστάσεων βρίσκονται η φορολογία, οι ασφαλιστικές εισφορές, οι δαπάνες της τοπικής αυτοδιοίκησης και η περαιτέρω μεταρρύθμιση του συνταξιοδοτικού συστήματος. Στην οικονομική έκθεση των 160 σελίδων που δόθηκε στη δημοσιότητα, ο ΟΟΣΑ προειδοποιεί ότι, εάν δεν ληφθούν νέα μέτρα, το δημόσιο χρέος της Γαλλίας μπορεί να ακολουθήσει επικίνδυνη ανοδική πορεία τα επόμενα χρόνια. Σύμφωνα με τις εκτιμήσεις του Οργανισμού, ο δείκτης χρέους αναμένεται να διαμορφωθεί το 2029 μεταξύ 121% και 125% του ΑΕΠ, ανάλογα με τις παραδοχές που θα χρησιμοποιηθούν στα σενάρια ανάλυσης. Ακόμη πιο ανησυχητική είναι η μακροπρόθεσμη πρόβλεψη. Χωρίς νέα δημοσιονομική προσαρμογή, το χρέος θα μπορούσε να φτάσει ακόμη και στο 203% του ΑΕΠ έως το 2050, εξέλιξη που θα επιβάρυνε δραματικά τη δυνατότητα της χώρας να χρηματοδοτεί τις ανάγκες της και να διατηρεί δημοσιονομικά περιθώρια για κοινωνική, αναπτυξιακή και επενδυτική πολιτική.
Ιδιαίτερη έμφαση δίνεται και στο κόστος εξυπηρέτησης του χρέους. Οι πληρωμές τόκων, οι οποίες είχαν αυξηθεί από 1,3% του ΑΕΠ το 2020 σε 2,1% το 2025, θα μπορούσαν, σύμφωνα με τον ΟΟΣΑ, να προσεγγίσουν το 5% του ΑΕΠ έως τα μέσα του αιώνα. Πρόκειται για ένα βάρος που, εάν επιβεβαιωθεί, θα περιορίσει σημαντικά τη δημοσιονομική ευελιξία του γαλλικού κράτους. Στο πεδίο των εσόδων, ο ΟΟΣΑ εισηγείται τη σταδιακή κατάργηση των μειώσεων στις εισφορές κοινωνικής ασφάλισης για τα μεσαία εισοδήματα, εκτιμώντας ότι η αποτελεσματικότητά τους είναι περιορισμένη. Με άλλα λόγια, ο Οργανισμός θεωρεί ότι οι συγκεκριμένες ελαφρύνσεις δεν αποδίδουν επαρκώς σε σχέση με το δημοσιονομικό τους κόστος. Παράλληλα, προτείνει ως πιθανή επιλογή την αύξηση της φορολογίας τόσο στο ντίζελ όσο και στη βενζίνη, μέτρο που συνδέεται και με τη γενικότερη ανάγκη ευθυγράμμισης της φορολογικής πολιτικής με περιβαλλοντικούς στόχους. Η σύσταση αυτή, ωστόσο, αγγίζει ένα ιδιαίτερα ευαίσθητο κοινωνικό και πολιτικό πεδίο στη Γαλλία, όπου οι αυξήσεις στα καύσιμα έχουν προκαλέσει στο παρελθόν έντονες αντιδράσεις.