Επισκέψεις:
Πρώτα ερωτεύτηκε παράφορα το φθηνό ρωσικό αέριο. Μετά αποφάσισε να το «κόψει» μαχαίρι -με την Κάγια Κάλας στην πρώτη γραμμή- χωρίς όμως να φροντίσει να βρει σοβαρές, σταθερές εναλλακτικές. Γκρέμισε το παλιό σύστημα πριν καν σχεδιάσει το καινούριο, πανηγυρίζοντας για τερματικούς σταθμούς LNG χωρίς όμως να υπογράφει μακροχρόνια συμβόλαια προμήθειας — γιατί, βλέπετε, αυτά… χάλαγαν το αφήγημα των κλιματικών στόχων.
Το αποτέλεσμα; Η Ευρώπη αρνήθηκε τις πολυετείς δεσμεύσεις, πόνταρε στη «μεσημεριανή» αγορά spot και τώρα τρέχει και δεν φτάνει. Την ώρα που ακόμα και η Κίνα κλείνει 20ετή συμβόλαια με τους Αμερικανούς και η QatarEnergy ψάχνει πανικόβλητη αμερικανικό LNG μετά τα χτυπήματα στο Ras Laffan και το μπάχαλο στα Στενά του Ορμούζ, οι Ευρωπαίοι έμειναν να αγοράζουν φορτία «όσο-όσο».
Τα νούμερα προκαλούν ίλιγγο:
- Τιμή TTF: Εκτινάχθηκε στα 80-83 ευρώ/MWh (από 32 ευρώ πέρυσι).
- Πληρότητα αποθηκών: Στο πενιχρό 68% στην Ε.Ε., με τη Γερμανία στο 56%.
- Χονδρική ρεύματος: Σχεδόν 187 ευρώ/MWh στην Ελλάδα, πάνω από 250 ευρώ στη Γερμανία.
Όλα αυτά αποτελούν την απόλυτη δικαίωση για τον επικεφαλής του ομίλου AKTOR, Αλέξανδρο Εξάρχου, και τις κινήσεις του στο αμερικανικό αέριο μέσω του Κάθετου Διαδρόμου.
Ο Εξάρχου τα έλεγε δημοσίως στο Reuters ήδη από τις αρχές Φεβρουαρίου του 2026: αν δεν κλείσετε τώρα μακροχρόνιες συμφωνίες με τις ΗΠΑ, θα γίνετε ξανά όμηροι. Στις 31 Μαρτίου επανήλθε προειδοποιώντας για μια «εξαιρετικά σκληρή πραγματικότητα» και πανάκριβο αέριο από τον επόμενο κιόλας χειμώνα.
Αλλά στις Βρυξέλλες… «αγρόν ηγόραζαν». Αντί να ακούσουν, έβαζαν εμπόδια στον Κάθετο Διάδρομο. Τώρα που η Ευρώπη πληρώνει το αέριο έως και 12 φορές ακριβότερα από τις ΗΠΑ, θυμήθηκαν ότι το φθηνό συμβόλαιο είναι αυτό που υπογράφεις έγκαιρα.
Και επειδή ο λογαριασμός των επιδοτήσεων θα πάει πάλι στα νοικοκυριά, ας έχουν υπόψη τους εκεί στις Βρυξέλλες ότι μέχρι το 2027 στήνονται κάλπες στο 1/3 των χωρών της Ε.Ε. — συμπεριλαμβανομένης και της Ελλάδας. Οι ενεργειακές γκάφες δεν κοστίζουν μόνο σε ευρώ, κοστίζουν και σε κυβερνήσεις.
Αργά ή γρήγορα, η γεωγραφία θα επιβάλει τους κανόνες της. Η Ευρώπη θα καταλάβει πως για να είναι ανταγωνιστική, η ενεργειακή ασφάλεια θέλει πολλές πηγές — και μοιραία, ένα μέρος τους θα προέρχεται ξανά από τη Ρωσία.
Α.Ο.