Για πολλά χρόνια, στην Ελλάδα θεωρούσαμε σχεδόν αυτονόητο ότι κάθε νέα τουριστική επένδυση είναι από μόνη της θετική εξέλιξη. Περισσότερα δωμάτια, περισσότερες κλίνες, περισσότερα καταλύματα, περισσότερη οικοδομή. Η χώρα έζησε πάνω σε αυτό το μοντέλο και σε μεγάλο βαθμό στηρίχθηκε οικονομικά σε αυτό, ιδιαίτερα μέσα στα δύσκολα χρόνια της κρίσης. Σήμερα όμως φαίνεται όλο και πιο καθαρά ότι το ίδιο αυτό μοντέλο έφτασε στα όριά του. Η συζήτηση που ανοίγει με το νέο χωροταξικό πλαίσιο για τον τουρισμό δεν αφορά μόνο τεχνικούς κανόνες δόμησης ή αλλαγές σε επενδυτικές προϋποθέσεις. Αφορά το πώς θέλουμε να μοιάζει η Ελλάδα τα επόμενα χρόνια. Και κυρίως το αν η χώρα μπορεί επιτέλους να περάσει από τη λογική της ανεξέλεγκτης επέκτασης σε μια πιο ώριμη αντίληψη ανάπτυξης.
Και κάπου εκεί αρχίζει η δύσκολη πολιτική απόφαση. Γιατί είναι πάντα εύκολο να μιλάς υπέρ της ανάπτυξης όταν αυτή δεν συναντά όρια. Το δύσκολο είναι να πεις ότι σε ορισμένες περιπτώσεις χρειάζονται κανόνες, περιορισμοί και παρεμβάσεις πριν η ίδια η επιτυχία μετατραπεί σε πρόβλημα. Το νέο πλαίσιο επιχειρεί ακριβώς αυτό: να βάλει όρια εκεί όπου για χρόνια επικρατούσε η λογική “χτίζουμε όπου μπορούμε”. Και όσο κι αν αυτή η αλλαγή θα προκαλέσει αντιδράσεις, η πραγματικότητα είναι ότι χωρίς έναν πιο σοβαρό σχεδιασμό, η χώρα κινδυνεύει να υπονομεύσει το ίδιο το προϊόν πάνω στο οποίο στηρίζεται.