Από τις πρώτες του επαγγελματικές εμπειρίες στις door to door πωλήσεις μέχρι τη συμβουλευτική επιχειρήσεων και το podcast «Επιχείρησέ το», ο σύμβουλος μικρομεσαίων -κυρίως- επιχειρήσεων με εξειδίκευση στο ανθρώπινο δυναμικό, τις πωλήσεις και την οργανωτική ανάπτυξη Γιώργος Μαρινός μιλά στην «Π» λίγο πριν την παρουσία του στο RGC για τη διαδρομή του, τα λάθη που γίνονται στις επιχειρήσεις και τη σημασία της εκπαίδευσης, της συνέπειας και της σωστής νοοτροπίας στην επαγγελματική εξέλιξη και ανάπτυξη.Ξεκινώντας από τα βήματα δε μπορώ να πω ότι έχουν κάποια δομή επειδή πολλές φορές η ζωή δε σε προετοιμάζει για το επόμενο κεφάλαιο. Αν μπορώ να κρατήσω κάτι για να πω, είναι η σταθερή επένδυση στον εαυτό μου για την εξέλιξή μου. Από την πρώτη φορά που ξεκίνησα από το 0 το 2016 που βρέθηκα στην Κύπρο.
Ναι, κάποιες φορές χρειάζεται. Τις περισσότερες φορές όμως αρκεί να στήσουμε τα κατάλληλα συστήματα εσωτερικά, όπου ο κόσμος μπορεί να είναι αποδοτικός, μειώνοντας τα λάθη.
Αν είσαι επιχειρηματίας λοιπόν και διαβάζεις αυτή τη συνέντευξη, πόσες φορές έχεις πει «δεν βρίσκω προσωπικό, δεν με ακούνε, δεν τους νοιάζει η δουλειά, περνάνε όλα από το χέρι μου»;
Τώρα σε καλώ να αναρωτηθείς: «Εχεις πραγματικά στήσει τα συστήματα που επιτρέπουν στους ανθρώπους σου να σκέφτονται;».1. Κυκλοφορεί μία γενικότερη νοοτροπία που παρατηρείται πιο έντονα τα τελευταία χρόνια όπου ο κόσμος δεν ασχολείται με το πώς θα παραγάγει αξία παρά μόνο με το να κάνει τα βασικά (bare minimum), να πληρωθεί και να φύγει.
2. Δεν υπάρχει μία ενιαία κουλτούρα που να εφαρμόζεται στην επιχείρηση και συνεχώς αλλάζουν διαδικασίες, πρόσωπα, αρμοδιότητες., εντολές.
3. Τιμωρείται πολύ εύκολα το λάθος. Δεν υπάρχει εμπιστοσύνη κι έτσι αντί ο επιχειρηματίας-manager να δει τη διαδικασία και να τη βελτιώσει, όταν γίνεται το λάθος ψάχνει ποιος το έκανε για να τον επιπλήξει.
Για τη νοοτροπία η επιχείρηση δεν μπορεί να κάνει κάτι. Ίσως μόνο συνεχόμενες εκπαιδεύσεις στο προσωπικό για να χτίσει ανθρώπους με growth mindset (νοοτροπία ανάπτυξης).
Οσον αφορά στην κουλτούρα και τα λάθη, χρειάζεται να υπάρχει εμπιστοσύνη. Να νιώθει ο εργαζόμενος ότι ανήκει σε ένα περιβάλλον δημιουργίας, που μπορεί να πάρει πρωτοβουλίες, να φέρει καινοτομίες, να αναλάβει την ατομική ευθύνη. Να λειτουργεί αυτόνομα χωρίς να είναι ο επιχειρηματίας πάνω απ’ όλα.Η επιχείρηση είναι ένας ζωντανός οργανισμός. Εχετε κι εσείς σίγουρα φίλους/γνωστούς που έχουν ένα θέμα υγείας σε κάποιο μέλος του σώματός τους -π.χ. πόδι, αρθριτικά, μέση- και δεν πάνε να το κοιτάξουν σε κάποιο γιατρό. Η κατάσταση αυτών των ανθρώπων θα επιδεινωθεί και θα γίνουν χειρότερα στην πορεία.Είναι δύο πράγματα κυρίως. Παρατηρώ συχνά μία άτυπη κόντρα μεταξύ εργοδότη κι εργαζόμενου. Αυτές οι δύο πλευρές όταν καταλάβουν ότι είναι στην ίδια σελίδα και ότι χρειάζεται να συμπεριφέρονται ως σύμμαχοι, τότε μόνο θα εξελιχθούν και ως μονάδες και ομαδικά.Μπορούμε πραγματικά να μιλάμε για ώρες! Παρ’ όλα αυτά, είναι εύκολη απάντηση για εμένα. 
