«Τα νησιά μας δεν ζητούν προνόμια. Ζητούν το δικαίωμα να έχουν μέλλον».
Στην παρέμβασή του, ο κ. Παναγιωτάκης υπογραμμίζει τον κομβικό ρόλο των συμβατικών επιβατηγών-οχηματαγωγών πλοίων, που όπως αναφέρει, καθημερινά μεταφέρουν τρόφιμα, καύσιμα, φάρμακα, πρώτες ύλες και κάθε είδους αγαθά απαραίτητα για τη λειτουργία και την επιβίωση των νησιωτικών κοινωνιών.
Όπως επισημαίνει, η αναθεώρηση του θεσμικού πλαισίου της ακτοπλοΐας θα πρέπει να λάβει σοβαρά υπόψη την ανάγκη στήριξης των πλοίων δωδεκάμηνης δρομολόγησης, καθώς και τη διασφάλιση συνθηκών πραγματικά ισότιμου ανταγωνισμού στην αγορά.
Κεντρικό σημείο της παρέμβασης του επικεφαλής της Fast Ferries αποτελεί η κριτική που ασκεί στις συνθήκες ανταγωνισμού που έχουν διαμορφωθεί στην ακτοπλοϊκή αγορά.
Όπως αναφέρει, τα συμβατικά πλοία που εξυπηρετούν τα νησιά σε δωδεκάμηνη βάση καλούνται να ανταγωνιστούν εποχικά ταχύπλοα, που δραστηριοποιούνται αποκλειστικά κατά τη διάρκεια της τουριστικής περιόδου και δεν επωμίζονται το κόστος της χειμερινής εξυπηρέτησης των νησιωτικών γραμμών.
Κατά τον ίδιο, η κατάσταση αυτή δημιουργεί μια «δομική ανισορροπία», καθώς τα πλοία που διασφαλίζουν τη σύνδεση των νησιών όλο τον χρόνο επωμίζονται ένα σημαντικό κοινωνικό και οικονομικό βάρος, το οποίο δεν κατανέμεται ισότιμα στο σύνολο των επιχειρήσεων που δραστηριοποιούνται στις ίδιες γραμμές.
Παράλληλα, εκφράζει προβληματισμό για τις τιμολογιακές πρακτικές που παρατηρούνται σε ορισμένα δρομολόγια, επισημαίνοντας ότι σε αρκετές περιπτώσεις τα εισιτήρια εποχικών ταχυπλόων διατίθενται σε τιμές αντίστοιχες ή και χαμηλότερες από εκείνες των συμβατικών πλοίων, παρά το σημαντικά υψηλότερο λειτουργικό τους κόστος. Όπως σημειώνει, η πρακτική αυτή εγείρει ερωτήματα σχετικά με τον τρόπο διαμόρφωσης του ανταγωνισμού και τις επιπτώσεις του στη μακροπρόθεσμη βιωσιμότητα των γραμμών.
Ο κ. Παναγιωτάκης στέκεται επίσης στην αυξανόμενη συγκέντρωση της ακτοπλοϊκής αγοράς, εκφράζοντας ανησυχία για τις επιπτώσεις που θα μπορούσε να έχει η περαιτέρω ενίσχυση της συγκέντρωσης σε έναν επιχειρηματικό όμιλο.
Όπως υπογραμμίζει, η διεθνής εμπειρία έχει δείξει ότι όταν οι μεταφορές συγκεντρώνονται σε περιορισμένο αριθμό επιχειρηματικών σχημάτων, οι επιβάτες και οι τοπικές κοινωνίες σταδιακά χάνουν την ελευθερία επιλογών, με κίνδυνο να περιοριστεί ο πραγματικός ανταγωνισμός και να αυξηθεί το κόστος μετακίνησης.