Ο πληθωρισμός σταθεροποιεί την ανοδική του τάση, τα επιτόκια «βλέπουν» προς τα πάνω και όχι προς τα κάτω και ο χρυσός «χάνει» μέσα σε ένα τρίμηνο σχεδόν ένα 20% της ονομαστικής του αξίας.«πτήσεις», λέγαμε και προειδοποιούσαμε από αυτές τις γραμμές, ότι η αλόγιστη αυτή άνοδος θα οδηγούνταν, με κάποια αφορμή, στην αναγκαία καμπή της κεφαλαιοποίησης αυτής της ανόδου της τιμής του. Δηλαδή την μετατροπή αυτής της τιμής σε «χρήμα», όταν οι κάτοχοί του, είτε θα είχαν ανάγκη αυτό το «χρήμα», είτε γιατί θα θεωρούσαν ότι είχε επικίνδυνα αποκολληθεί από την πραγματική του βάση και θα ήταν επικίνδυνο για τους ίδιους να συνεχίσουν να τον τροφοδοτούν και να «πετάνε» μαζί του.
Μάλιστα αναφερθήκαμε σε προβλέψεις που θα μπορούσε να δουν την ουγγιά του χρυσού να κατακρημνίζεται, πολύ κοντά στα 4000 δολάρια. Όχι γιατί ο χρυσός θα έχανε την πραγματική του αξία, η οποία διαμορφώνεται από τον ρόλο του σαν ασφαλές τελευταίο καταφύγιο της νομισματικής αξίας, αλλά γιατί είχε «ξεφύγει» υπό την κερδοσκοπική εκμετάλλευση των ολιγοπωλιακών αγορών που τον ελέγχουν, από τα πραγματικά αυξημένα επίπεδα πραγματικής αξίας.
Και δεν υπήρχε τίποτα «προφητικό» ή «έξυπνο» στην πρόβλεψη αυτή. Και αυτό που ακολούθησε ήταν πολύ φανερό.
Όσοι είχαν οργανώσει, τροφοδοτήσει και οδηγήσει αυτή την «πτήση», άρχισαν να κεφαλαιοποιούν τα «κέρδη» τους με αφορμή και αιτία, το ξέσπασμα του πολέμου και την πολύ σαφή πρόβλεψη ότι μία νέα έκρηξη ενεργειακής κρίσης θα τροφοδοτούσε τον πληθωρισμό και την λογική άνοδο των επιτοκίων. Δηλαδή η «κεφαλαιοποίηση» των κερδών του χρυσού θα μπορούσε να εκμεταλλευτεί ένα νέο πεδίο κερδοφορίας μαζί και σε συνεργασία με τις ανάγκες χρηματοδότησης της ομολογιακής αγοράς της ΑΙ…
Η αλήθεια όμως είναι ότι οι πραγματικές αιτίες ανόδου της τιμής του χρυσού σε δολάρια πριν από την εκρηκτική κερδοσκοπική άνοδό του, παραμένουν ισχυρές και σήμερα.
Ίσως περισσότερο σήμερα, καθώς ήδη έχουμε ξεπεράσει τις 100 ημέρες του πολέμου και της ενεργειακής κρίσης και έχουμε εισέλθει σε βαθύτερα νερά νομισματικής αβεβαιότητας, ειδικά όσον αφορά την μελλοντική τύχη του δολαρίου στις διεθνείς χρηματαγορές και πληθωριστικής πίεσης. Εξ ου και το γεγονός ότι μεγάλες Κεντρικές Τράπεζες με ισχύ, εξακολουθούν μετά από μία σχετική επιβράδυνση των αγορών τους του μήνες της μεγάλης ανόδου της τιμής του χρυσού, να τοποθετούνται σε αγορές φυσικού χρυσού ενισχύοντας τις «εγγυήσεις» της νομισματικής τους ασφάλειας. Εκμεταλλευόμενες βέβαια την πτώση του από τις «κορυφές» των 5400 δολαρίων. Άλλωστε κάποιες εξ αυτών, όπως η Κεντρική Τράπεζα της Τουρκίας κεφαλαιοποίησαν τα «κέρδη» τους από τις αγορές χρυσού όταν χρειάσθηκαν να στηρίξουν τα νομίσματά τους όπως π.χ. την τουρκική λίρα.
Σε πραγματικούς όρους και με τα σημερινά νομισματικά δεδομένα – υπό την πίεση πληθωρισμού και αύξησης επιτοκίων – το όριο του rebound υπολογίζεται λίγο πάνω από τα 4000 δολάρια. Αλλά οι υπερβολές της πτώσης όσο και της ανόδου από τις αγορές, πάντα ξεπερνούν τα προβλεπόμενα όρια…
Για να το πούμε με άλλα λόγια. Φαίνεται να αγγίζουμε το όριο της κεφαλαιοποίησης των «κερδών» της κερδοσκοπικής εκρηκτικής ανόδου. Κάπου εκεί «φυσιολογικά» και χωρίς μαγικές προβλέψεις η πίεση για άνοδο των τιμών θα αρχίσει και πάλι στην βάση της αναγκαίας πίεσης να προσεγγίσει η δολαριακή τιμή του χρυσού στην πραγματική του αξία.
Το ύψος της τιμής αυτής της νέας «τιμολόγησης», ασφαλώς θα αντανακλά την ανεστραμμένη εικόνα της τρέχουσας «αξίας» του δολαρίου που θα επηρεάζεται από αποφάσεις της Fed. Αλλά θα επηρεάζεται επίσης από τους τραπεζικούς ολιγοπωλιακούς «παίκτες» της Νέας Υόρκης και του Λονδίνου…
Κυρίως όμως θα τροφοδοτείται από την εκ νέου αυξανόμενη ζήτηση των κεντρικών τραπεζών για το απολύτως εγγυητικό νομισματικό τελευταίο καταφύγιο αξίας…