Επισκέψεις: 41
Κοιτάξτε αυτή τη φωτογραφία.
Βλέπετε αυτό το σκάφος;
Αυτό δεν είναι μόνο μέταλλο και πετρέλαιο.
Αυτή είναι μια γραμμή ζωής.
Αυτό είναι το μεσαίο δάχτυλο για τον μεγάλο νταή της γειτονιάς.
Η Ρωσία μόλις έκανε μια κίνηση που έκανε τις ΗΠΑ να τρέμουν.
Ένα τεράστιο δεξαμενόπλοιο, με εκατό χιλιάδες τόνους καυσίμων,
μόλις ξεγλίστρησε από τον ασφυκτικό αμερικανικό αποκλεισμό
και έδεσε στην Κούβα.
Για μήνες, η Κούβα ήταν στο σκοτάδι.
Όχι μόνο σκοτάδι – πέθαινε.
Νοσοκομεία χωρίς ρεύμα.
Οι μητέρες δεν μπορούσαν
να βάλουν φαγητό στο ψυγείο για τα παιδιά τους.
Η αμερικανική κυβέρνηση υπό τον Τραμπ έσφιξε τόσο πολύ το νησί
που ούτε φάρμακα δεν μπορούσαν να μπουν.
Είπαν ότι ήταν “πολιτική”.
“Αλλά τι γεύση έχει η πολιτική για ένα παιδί που δεν μπορεί να φάει επειδή ο φούρνος και το ψυγείο δεν λειτουργούν;
Έχει γεύση σκληρότητας.
Η Μόσχα είδε αυτό το μαρτύριο και είπε, “Όχι στη βάρδια μας.”
Και φυσικά ο θρασυδειλος τραμπακουλας,
φρόντισε να αποφύγει ρεσαλτα και πειρατειες,
φοβούμενος μήπως ανοίξει νέα πληγή.
Εκατό χιλιάδες τόνοι αργού πετρελαίου.
Αυτό ήταν αρκετό για να ανάψουν ξανά τα φώτα.
Αρκετά για να τρέξουν τα ασθενοφόρα.
Αρκετά για να πούμε στην πιο ισχυρή χώρα του κόσμου
ότι δεν μπορούν να λιμοκτονήσουν έναν γείτονα
μόνο και μόνο επειδή μπορούν,
και διότι τους το φύλαγαν από την εποχή του Μπατίστα.
Γιατί πρέπει να σας ενδιαφέρει;
Γιατί αν μπορούν να το κάνουν αυτό στην Κούβα,
τι τους σταματά από το να το κάνουν αύριο στη χώρα σας;
Όταν οι ισχυροί κρίνουν ότι τα τρόφιμα και τα καύσιμα είναι όπλα,
κανείς δεν είναι ασφαλής.
Οι ΗΠΑ απείλησαν με δασμούς και κυρώσεις
σε οποιοδήποτε έθνος τολμούσε να βοηθήσει την Κούβα.
Νόμιζαν ότι ο φόβος θα τους κρατούσε όλους μακριά.
Νόμιζαν ότι όλος ο κόσμος απλά θα παρακολουθούσε
ενώ ένα νησί έντεκα εκατομμυρίων ανθρώπων κατέρρεε.
Αλλά η Ρωσία μόλις τους έδειξε: ο φόβος έχει ημερομηνία λήξης.
Τώρα η ερώτηση δεν είναι για την πολιτική.
Το ερώτημα είναι για την ανθρωπότητα.
Ποιος πραγματικά έχει το δικαίωμα να αποφασίζει
αν μια χώρα ζει ή πεθαίνει;
Ποιος έχει δικαίωμα να βομβαρδίζει με φιρμανια
χρησιμοποιώντας κυρώσεις για να προκαλέσει πείνα;
Και ποιος είναι ο πραγματικός ηγέτης που στέλνει το πλοίο
όταν όλοι οι άλλοι φοβούνται και να το σκεφτούν;
Αυτή δεν είναι μια ιστορία για πόλεμο.
Αυτή είναι μια ιστορία επιβίωσης.
Και αυτή τη στιγμή, η επιβίωση μόλις κέρδισε χάρη στην Ρωσία.
Αν πιστεύετε, ότι κανένα έθνος δεν πρέπει να στραγγαλίζεται
ενώ ο κόσμος παρακολουθεί σιωπηλά,
τότε καταλαβαίνετε, τι ακριβώς σημαίνει αυτή η στιγμή…
Θανάσης Πολυζόπουλος