Η στέγαση εξελίσσεται τα τελευταία χρόνια σε έναν από τους πιο πιεστικούς παράγοντες για τα ελληνικά νοικοκυριά και τους νέους. Η συνεχής άνοδος του κόστους κατοικίας, σε συνδυασμό με τα στάσιμα ή περιορισμένα εισοδήματα, έχει επαναφέρει το ζήτημα στο επίκεντρο του δημόσιου διαλόγου, καθώς ολοένα και μεγαλύτερο μέρος του οικογενειακού προϋπολογισμού κατευθύνεται πλέον στην κάλυψη στεγαστικών αναγκών, περιορίζοντας τη δυνατότητα κάλυψης άλλων βασικών δαπανών.
Η στεγαστική επιβάρυνση
Σε ευρωπαϊκό επίπεδο, η Ελλάδα καταγράφει το υψηλότερο ποσοστό στεγαστικής επιβάρυνσης για το 2024, υπερβαίνοντας σημαντικά τη δεύτερη χώρα της κατάταξης. Παράλληλα, αποκλίνει αισθητά και από τις υπόλοιπες χώρες του ευρωπαϊκού Νότου, οι οποίες εμφανίζουν χαμηλότερα επίπεδα στεγαστικής επιβάρυνσης. Την περίοδο 2019-2024, η Ελλάδα συγκαταλέγεται στις χώρες με τη μεγαλύτερη μείωση της προσιτότητας της στέγασης.
Πέρα από το κόστος, η μελέτη αναδεικνύει και ζητήματα ποιότητας στέγασης. Σημαντικό ποσοστό του πληθυσμού διαμένει σε υπερπλήρεις κατοικίες, με το σχετικό δείκτη να υπερβαίνει τον ευρωπαϊκό μέσο όρο. Το φαινόμενο αφορά κυρίως τα οικονομικά ευάλωτα νοικοκυριά και συνδέεται, μεταξύ άλλων, με τη μείωση του μεγέθους των νοικοκυριών και τις αλλαγές στις στεγαστικές προτιμήσεις.
Συνολικά, η μελέτη της διαΝΕΟσις καταλήγει στο συμπέρασμα ότι η Ελλάδα αντιμετωπίζει μια διαρθρωτική στεγαστική κρίση με πολλαπλές αιτίες και διαστάσεις.
Η περιορισμένη ιστορικά παρέμβαση στον τομέα της κοινωνικής στέγασης, οι επιπτώσεις της οικονομικής κρίσης και η πρόσφατη άνοδος των τιμών των ακινήτων διαμορφώνουν ένα σύνθετο στεγαστικό τοπίο, το οποίο απαιτεί συνεκτικές και μακροπρόθεσμες πολιτικές παρεμβάσεις.