Η Ευρωζώνη κοιτά πλέον το Παρίσι, όχι την Αθήνα, όταν μιλά για τον κίνδυνο νέας κρίσης χρέους. Η άνοδος των αποδόσεων στα γαλλικά ομόλογα, η πολιτική ένταση και τα επίμονα ελλείμματα έχουν ανεβάσει την πίεση στις αγορές. Η σύγκριση με την ελληνική κρίση έρχεται εύκολα, όμως το μέγεθος της Γαλλίας αλλάζει όλη την εξίσωση. Η χώρα έχει τη δεύτερη μεγαλύτερη οικονομία της Ευρωπαϊκής Ένωσης και δημόσιο χρέος περίπου 3,6 τρισ. ευρώ, σχεδόν δεκαπλάσιο από το ελληνικό χρέος του 2011. Περίπου το 60% των γαλλικών ομολόγων βρίσκεται σε ξένους επενδυτές, στοιχείο που μπορεί να μεταφέρει γρήγορα την αναταραχή πέρα από τα γαλλικά σύνορα.
Οι γαλλικοί κρατικοί τίτλοι καταγράφουν τις μεγαλύτερες απώλειες ανάμεσα στις βασικές αγορές ομολόγων το 2026. Η απόδοση του δεκαετούς ομολόγου άγγιξε τον Οκτώβριο το 5%, για πρώτη φορά από το 2002. Το spread με το αντίστοιχο γερμανικό δεκαετές ανέβηκε στις 178 μονάδες βάσης, στο υψηλότερο επίπεδο από τα τέλη του 2011. Οι αριθμοί δεν θυμίζουν ακόμη την ελληνική κατάρρευση, όταν το spread είχε ξεπεράσει τις 3.500 μονάδες βάσης και η χώρα έχασε την πρόσβαση στις αγορές. Η Γαλλία συνεχίζει να δανείζεται, αλλά πληρώνει ακριβότερα και βλέπει την εμπιστοσύνη να φθείρεται. Το χρέος της φτάνει στο 119% του ΑΕΠ, πάνω από τον μέσο όρο της Ευρωζώνης στο 87%, αλλά χαμηλότερα από το ελληνικό 129% στην αρχή της κρίσης του 2009.
Η μεγαλύτερη δυσκολία για το Παρίσι βρίσκεται στα ελλείμματα και στις κοινωνικές αντιδράσεις απέναντι στις περικοπές. Η κυβέρνηση είχε θέσει στόχο για μικρή μείωση του ελλείμματος, όμως πλέον υπολογίζει ότι θα κινηθεί γύρω στο 5,4% του ΑΕΠ. Δεν υπάρχουν ενδείξεις απόκρυψης στοιχείων όπως συνέβη στην Ελλάδα, αλλά υπάρχουν χαμηλότερη ανάπτυξη, δημοσιονομικές αστοχίες και αδύναμη κοινοβουλευτική στήριξη. Η Γαλλία έχει ήδη πολύ υψηλή φορολογική επιβάρυνση, άρα δυσκολεύεται να αυξήσει νέα έσοδα χωρίς να πιέσει την οικονομία. Οι δημόσιες δαπάνες φτάνουν στο 57% του ΑΕΠ και κάθε προσπάθεια περιορισμού τους σκοντάφτει σε διαδηλώσεις, γήρανση του πληθυσμού και αυξημένο κόστος υγείας.
Παρά τις πιέσεις, η Γαλλία πατά σε πιο ισχυρή βάση από την Ελλάδα της προηγούμενης δεκαετίας. Η οικονομία της απλώνεται σε αεροναυπηγική, πολυτελή προϊόντα, χρηματοοικονομικές υπηρεσίες, τεχνολογία και μεταφορές, ενώ το ισοζύγιο τρεχουσών συναλλαγών βρίσκεται κοντά στην ισορροπία. Οι τράπεζές της διαθέτουν μεγαλύτερα κεφαλαιακά αποθέματα και πιο διαφοροποιημένες εργασίες, άρα αντέχουν καλύτερα πιθανές ζημιές από κρατικούς τίτλους. Η Ευρωζώνη έχει επίσης εργαλεία που δεν διέθετε το 2009, όπως τον Ευρωπαϊκό Μηχανισμό Σταθερότητας και τα προγράμματα παρέμβασης της ΕΚΤ στις αγορές ομολόγων. Το OMT και το TPI μπορούν να λειτουργήσουν ως ασπίδα μόνο υπό όρους και εφόσον η πίεση κριθεί επικίνδυνη για τη νομισματική πολιτική. Προς το παρόν, η ΕΚΤ δείχνει προς το Παρίσι για τις αποφάσεις δημοσιονομικής προσαρμογής και δεν προαναγγέλλει άμεση δράση.