Η Άγκυρα κινδυνεύει να βρεθεί έξω από το ευρωπαϊκό σχέδιο για τη βιομηχανία, την ώρα που οι εξαγωγές της εξαρτώνται σε μεγάλο βαθμό από την αγορά της ΕΕ. Το σύνθημα «Made in Europe» δεν μένει πια σε επίπεδο πολιτικής διακήρυξης, αλλά μετατρέπεται σε εργαλείο βιομηχανικής πολιτικής. Οι συζητήσεις για την Πράξη Βιομηχανικής Επιτάχυνσης ανοίγουν δύσκολα ερωτήματα για το ποιοι θεωρούνται πραγματικά μέρος της ευρωπαϊκής παραγωγικής βάσης. Η Τουρκία, παρά την τελωνειακή της σύνδεση με την ΕΕ και την ιδιότητα της υποψήφιας χώρας, δεν έχει εξασφαλισμένη θέση σε αυτόν τον σχεδιασμό. Η πρόσφατη γαλλογερμανική συνεννόηση για την αυτοκινητοβιομηχανία ενίσχυσε τους φόβους ότι η Ευρώπη μπορεί να τραβήξει πιο στενή γραμμή γύρω από τους εταίρους της.
Το ζήτημα αγγίζει πρώτα την τουρκική αυτοκινητοβιομηχανία, έναν από τους ισχυρότερους εξαγωγικούς κλάδους της χώρας. Το 2025 η ΕΕ απορρόφησε το 42,7% των συνολικών τουρκικών εξαγωγών, ποσοστό που δείχνει το βάθος της εμπορικής σχέσης. Στα αυτοκίνητα και τα ανταλλακτικά, η εξάρτηση είναι ακόμη μεγαλύτερη, καθώς στο πρώτο εννεάμηνο του 2026 το 73,7% των εξαγωγών του κλάδου κατευθύνθηκε προς ευρωπαϊκές αγορές. Η Γερμανία και η Γαλλία βρίσκονται στις βασικές αγορές για τα τουρκικά εργοστάσια, τα οποία έχουν χτιστεί επί χρόνια πάνω σε αυτή τη σύνδεση. Συνολικά, η αυτοκινητοβιομηχανία καλύπτει σχεδόν το 15% των τουρκικών εξαγωγών, άρα οποιαδήποτε αλλαγή στους ευρωπαϊκούς κανόνες μπορεί να έχει άμεσο κόστος.
Στην Τουρκία ακούγονται φωνές που ζητούν αναζήτηση νέων αγορών, όμως καμία εναλλακτική δεν προσφέρει σήμερα αντίστοιχο μέγεθος και σταθερότητα. Η Κίνα εμφανίζεται συχνά ως πιθανή διέξοδος, αλλά η εμπορική σχέση γέρνει υπέρ του Πεκίνου, με το τουρκικό έλλειμμα να φθάνει τα 46,3 δισ. δολάρια το 2025. Η Μέση Ανατολή, η Αφρική και η Κεντρική Ασία δίνουν περιθώρια ανάπτυξης, χωρίς όμως να μπορούν να αντικαταστήσουν την ευρωπαϊκή αγορά. Το κλίμα αισιοδοξίας που καλλιεργήθηκε σε πρόσφατες επαφές επιχειρηματιών και αξιωματούχων στις Βρυξέλλες δεν αρκεί για να κρύψει τις πολιτικές εκκρεμότητες. Αν η ΕΕ προχωρήσει σε έναν στενό ορισμό του «Made in Europe», η Τουρκία θα χρειαστεί κάτι περισσότερο από εμπορικά επιχειρήματα για να μείνει μέσα στο ευρωπαϊκό βιομηχανικό σχέδιο.