Ο ευρωπαϊκός προϋπολογισμός μπαίνει σε φάση σκληρής αναδιανομής και οι πρώτοι που κινδυνεύουν να χάσουν έδαφος είναι οι αγρότες και η περιφέρεια. Μεγάλες χώρες της Ένωσης πιέζουν για βαθιές περικοπές σε αγροτική και περιφερειακή χρηματοδότηση, ώστε να ανοίξει χώρος για άμυνα, τεχνολογία και νέες επενδύσεις. Η συζήτηση δεν αφορά μικρές διορθώσεις, αλλά εκατοντάδες δισ. ευρώ που μέχρι σήμερα στήριζαν εισοδήματα, χωριά και υποδομές. Αν αυτή η κατεύθυνση επικρατήσει, η Κοινή Αγροτική Πολιτική και τα περιφερειακά ταμεία θα αλλάξουν χαρακτήρα. Για την Ελλάδα, όπου μεγάλο μέρος της υπαίθρου ζει με ευρωπαϊκούς πόρους, το μήνυμα είναι βαρύ.
Η στροφή δεν έρχεται από το πουθενά, καθώς οι ανάγκες των πόλεων πιέζουν όλο και περισσότερο τους ευρωπαϊκούς προϋπολογισμούς. Στέγη, μεταφορές, υγεία, πολιτική προστασία, γήρανση του πληθυσμού και κλιματικές απειλές ζητούν μεγάλα ποσά. Την ίδια ώρα, η Ευρώπη αυξάνει τις αμυντικές δαπάνες και αναζητά βιομηχανική παραγωγή που θα υπηρετεί και στρατιωτικές ανάγκες. Μέρος της βιομηχανίας αγροτικών μηχανημάτων μπορεί να βρεθεί στο επίκεντρο αυτής της μετάβασης, ειδικά όπου υπάρχει τεχνογνωσία, εργατικό δυναμικό και χώρος για εγκαταστάσεις. Παράλληλα, το εμπόριο τροφίμων με τρίτες χώρες αποκτά μεγαλύτερη σημασία, γεγονός που μειώνει το πολιτικό βάρος του επιχειρήματος περί απόλυτης διατροφικής αυτάρκειας.
Η ύπαιθρος δεν είναι καταδικασμένη, αλλά δεν μπορεί να περιμένει παθητικά τις παλιές επιδοτήσεις. Η πιθανή σύνδεση αγροτικών και περιφερειακών πόρων δείχνει ότι Δήμοι και Περιφέρειες θα πρέπει να διεκδικήσουν πιο οργανωμένα επενδύσεις, επιχειρήσεις και νέες θέσεις εργασίας. Όσες περιοχές διαθέτουν υποδομές, τεχνικές σχολές, βιοτεχνική παράδοση ή διαθέσιμη γη μπορούν να μπουν νωρίς στη νέα κατανομή πόρων. Όσες μείνουν μόνο στη διαχείριση καθημερινών υπηρεσιών, θα δουν τις ευκαιρίες να περνούν αλλού. Η σωτηρία, αν υπάρχει, περνά από ισχυρή τοπική διοίκηση, καθαρό σχέδιο και γρήγορη προσαρμογή στις χρηματοδοτικές αλλαγές που έρχονται.