Η Αθήνα σπρώχνει όλο και περισσότερους ενοικιαστές στα όριά τους. Η αναζήτηση κατοικίας έχει γίνει μια εξαντλητική διαδικασία, με αγγελίες που συχνά ζητούν ποσά δυσανάλογα με την κατάσταση του ακινήτου. Ποσά των 700, 800 ή ακόμη και 1.000 ευρώ τον μήνα δεν εξασφαλίζουν πια ένα σπίτι που να καλύπτει βασικές προσδοκίες. Πολλοί ενοικιαστές περιγράφουν την αγορά ως υπερβολικά ακριβή και μιλούν για σπίτια που δεν δικαιολογούν το τίμημά τους. Η φράση «δεν αξίζει τα λεφτά του» αποτυπώνει την αγανάκτηση που ακούγεται όλο και πιο συχνά.
Στους δρόμους της πόλης, πολίτες μιλούν για μια κατάσταση που δυσκολεύει κυρίως όσους ζουν μόνοι ή θέλουν να ξεκινήσουν αυτόνομα τη ζωή τους. Αρκετοί λένε ότι ένας άνθρωπος με ένα εισόδημα δύσκολα μπορεί πλέον να συντηρήσει σπίτι χωρίς συγκάτοικο. Οι νεότεροι πιέζονται ακόμη περισσότερο, καθώς οι τιμές καθυστερούν ή και ακυρώνουν την αποχώρησή τους από το πατρικό. Το πρόβλημα δεν αφορά μόνο το ύψος του ενοικίου, αλλά και την ποιότητα των κατοικιών που προσφέρονται. Οι ενδιαφερόμενοι βλέπουν παλιά διαμερίσματα, περιορισμένες παροχές και ζητούμενα ποσά που θυμίζουν ακίνητα πολύ καλύτερης κατάστασης.
Στο Χαλάνδρι, μια από τις περιοχές με έντονη ζήτηση, οι τιμές δείχνουν καθαρά την πίεση. Διαμέρισμα 86 τετραγωνικών μπορεί να ζητά 1.000 ευρώ, γκαρσονιέρα 40 τετραγωνικών να φτάνει τα 500 ευρώ και κατοικία 75 τετραγωνικών να κινείται γύρω στα 750 ευρώ τον μήνα. Σε αρκετές περιπτώσεις τα ακίνητα δεν είναι νεόδμητα, ενώ υπάρχουν κατασκευές δεκαετιών που δεν διαθέτουν σύγχρονες προδιαγραφές. Οι πολίτες θεωρούν πιο λογικό ένα ενοίκιο κοντά στα 400 με 500 ευρώ, ενώ για ένα άτομο κάποιοι βάζουν τον πήχη ακόμη χαμηλότερα, περίπου στα 300 ευρώ. Η σύγκριση με άλλες χώρες δείχνει μόνο ένα μέρος της εικόνας, αφού αλλού μπορεί να πληρώνει κανείς 2.400 δολάρια για σπίτι με τρία υπνοδωμάτια, δύο μπάνια και αυλή, αλλά με εντελώς διαφορετικά εισοδήματα και κόστος ζωής.