Το ελληνικό συνταξιοδοτικό μπαίνει σε πιο σκληρή εποχή. Η νέα αποτύπωση του ΟΟΣΑ για τις συντάξεις δείχνει ότι η Ελλάδα θα χρειαστεί να κρατήσει περισσότερους εργαζόμενους για περισσότερα χρόνια στην αγορά εργασίας. Η βασική μεταβολή αφορά την έξοδο χωρίς ποινή, καθώς οι προβολές ανεβάζουν το ηλικιακό όριο από τα 62 στα 66 έτη. Η αλλαγή συνδέεται με την αύξηση του προσδόκιμου ζωής και με τη γήρανση του πληθυσμού, που πιέζει όλο και περισσότερο τα ασφαλιστικά ταμεία. Το μήνυμα είναι καθαρό: Η σύνταξη έρχεται αργότερα, ενώ η εργασία μετά τα 60 γίνεται όλο και πιο κεντρικό κομμάτι του συστήματος.
Οι δημογραφικοί δείκτες εξηγούν το μέγεθος της πίεσης. Μέχρι το 2054, στην Ελλάδα εκτιμάται ότι θα αντιστοιχούν 70,7 άτομα άνω των 65 ετών για κάθε 100 άτομα εργάσιμης ηλικίας, όταν σήμερα η αναλογία κινείται κοντά στα 40. Την ίδια περίοδο, ο πληθυσμός από 20 έως 64 ετών αναμένεται να μειωθεί πάνω από 30% έως το 2064. Με λιγότερους εργαζόμενους και περισσότερους συνταξιούχους, το βάρος μεταφέρεται σε ένα μικρότερο παραγωγικό σώμα. Η Ελλάδα παραμένει ήδη από τις χώρες με πολύ υψηλή συνταξιοδοτική δαπάνη, καθώς δημόσιες και ιδιωτικές συντάξεις φτάνουν το 16,3% του ΑΕΠ, έναντι 9,4% κατά μέσο όρο στις χώρες του ΟΟΣΑ.
Η έκθεση δείχνει και βαθύτερες ανισότητες μέσα στο ίδιο το ασφαλιστικό. Οι εργαζόμενοι συνταξιούχοι παραμένουν λίγοι, καθώς η πρόσθετη εισφορά λειτουργεί αποτρεπτικά όταν δεν συνοδεύεται από ανάλογη ενίσχυση των μελλοντικών δικαιωμάτων τους. Οι γυναίκες βγαίνουν συχνά με χαμηλότερες συντάξεις, όχι τόσο λόγω μεγάλου μισθολογικού χάσματος, αλλά επειδή έχουν μικρότερη ασφαλιστική διαδρομή από διακοπές για τη φροντίδα παιδιών ή συγγενών. Οι αυτοαπασχολούμενοι εμφανίζονται ακόμη πιο εκτεθειμένοι, καθώς οι μελλοντικές συντάξεις τους μπορεί να φτάνουν μόλις στο 40% των αντίστοιχων παροχών των μισθωτών, λόγω χαμηλότερων εισφορών. Χαμηλή παραμένει και η ανάπτυξη συμπληρωματικών συνταξιοδοτικών προγραμμάτων, γεγονός που περιορίζει τα διαθέσιμα εναλλακτικά στηρίγματα για όσους θα συνταξιοδοτηθούν τα επόμενα χρόνια.