Η πενταετία δεν κλείνει πάντα οριστικά τον λογαριασμό με την εφορία. Ο γενικός κανόνας θέλει τις φορολογικές υποθέσεις να παραγράφονται μετά από πέντε χρόνια, όμως η προθεσμία μπορεί να φτάσει στη δεκαετία όταν εμφανιστούν πραγματικά νέα στοιχεία. Δεν αρκεί μια καθυστερημένη έκθεση ή μια πληροφορία που οι αρχές μπορούσαν να έχουν βρει νωρίτερα. Χρειάζεται υλικό που φωτίζει εκ των υστέρων κρίσιμα δεδομένα, άγνωστα στην αρμόδια υπηρεσία μέσα στην αρχική περίοδο. Αυτό ξεκαθάρισε το Συμβούλιο της Επικρατείας σε υπόθεση εικονικών και πλαστών τιμολογίων.
Η υπόθεση αφορούσε ομόρρυθμη εταιρεία υδραυλικών εγκαταστάσεων, στην οποία καταλογίστηκε φόρος εισοδήματος για τη χρήση του 2005. Οι ελεγκτές διαπίστωσαν ότι η εταιρεία είχε λάβει και περάσει στα βιβλία της 11 πλαστά και εικονικά παραστατικά από τρεις διαφορετικές επιχειρήσεις. Η καθαρή αξία τους έφτανε τα 92.747 ευρώ, χωρίς τον ΦΠΑ που τα συνόδευε. Μετά τον έλεγχο, τα βιβλία κρίθηκαν ανακριβή και αδύνατο να ελεγχθούν με λογιστικό τρόπο. Το εισόδημα προσδιορίστηκε εξωλογιστικά και επιβλήθηκε κύριος φόρος μαζί με πρόσθετο φόρο λόγω ανακρίβειας, σε ποσοστό 120%. Η εταιρεία αντέδρασε δικαστικά, υποστηρίζοντας ότι το Δημόσιο είχε χάσει το δικαίωμα ελέγχου λόγω παραγραφής.
Το ΣτΕ απέρριψε το επιχείρημα και δέχθηκε ότι στη συγκεκριμένη περίπτωση μπορούσε να εφαρμοστεί η δεκαετής παραγραφή. Καθοριστικό ρόλο έπαιξε έκθεση ελέγχου του ΣΔΟΕ, η οποία συντάχθηκε μετά την πενταετία και διαβιβάστηκε στην αρμόδια ΔΟΥ. Από αυτήν προέκυψαν στοιχεία για την πλαστότητα και την εικονικότητα των συναλλαγών, τα οποία οδήγησαν σε νέο διασταυρωτικό έλεγχο. Το δικαστήριο έκρινε επίσης ότι πορίσματα για τον εκδότη εικονικών τιμολογίων μπορούν να χρησιμοποιηθούν ως συμπληρωματικά στοιχεία για τον λήπτη.