Από το περιθώριο στο προσκήνιο, και μάλιστα με τον πιο εμφανή τρόπο. Αυτή η φράση συνοψίζει πολύ καλά τη σχέση των Ελλήνων με τα τατουάζ Μία ακόμα πρόκληση για τον κλάδο του Αλέξανδρου είναι και η αλλαγή στις προτιμήσεις του κόσμου. Ο ίδιος εντοπίζει μία τέτοια αλλαγή σε τοπικό αλλά και πολιτισμικό επίπεδο: «Νομίζω ότι η Θεσσαλονίκη είναι σε μία φθίνουσα κατάσταση τα τελευταία πολλά χρόνια. Την έχω προλάβει στο peak της, όταν ήταν από τις πιο ωραίες πόλεις της χώρας για να μείνεις και να ζήσεις. Είχε τέχνες, συναυλίες, ιδιαίτερα μαγαζιά… Τώρα βλέπεις ότι επικρατεί κάπως μία νοοτροπία πιο “επαρχιώτικη” και δεν αλλάζει εύκολα αυτό. Από εκεί και πέρα, βλέπω και μία γενικότερη αλλαγή στις νεότερες γενιές, σαν να έχει πέσει λίγο το ενδιαφέρον τους για τα tattoo. Δεν μου φαίνεται παράξενο. Εμείς μεγαλώσαμε σε εποχές που ήταν οριακά απαγορευμένα και εξωστρακισμένα από την κοινωνία, και τα χρησιμοποιήσαμε σαν μέσο αντίδρασης και διαφοροποίησης προς τους μεγαλύτερους. Τώρα που έχουν γίνει κάτι το τετριμμένο, οι νεότεροι δεν τα βλέπουν πια σαν κάτι ριζοσπαστικό και αναζητούν άλλους τρόπους “επανάστασης”».
