Ας είμαστε ειλικρινείς. Η ιδέα ότι μια κλειστή ομάδα ανθρώπων –είτε αυτοί είναι οι Εβραίοι, είτε οι Μασόνοι, είτε άνθρωποι-σαύρες με κοστούμια– κάθεται γύρω από ένα μεγάλο, μαόνι τραπέζι και αποφασίζει την τιμή του φρέσκου γάλακτος, είναι απίστευτα καθησυχαστική. Γιατί; Επειδή υπονοεί ότι υπάρχει ένα σχέδιο. Ότι κάποιος, κάπου, ξέρει τι του γίνεται.
Η πραγματικότητα, δυστυχώς για τα νεύρα μας, είναι πολύ πιο τρομακτική: Κανείς δεν ελέγχει τίποτα.
Αν ρίξουμε μια ματιά στο πώς λειτουργεί ο πλανήτης, θα δούμε ότι η παγκόσμια οικονομία δεν διοικείται από μυστικές στοές, αλλά από τρεις μεγάλους, αστάθμητους παράγοντες:
1. Το σύνδρομο του «Ξύπνησα με νεύρα»
Οι αγορές υποτίθεται ότι βασίζονται σε ψυχρούς, μαθηματικούς αλγόριθμους. Στην πραγματικότητα, βασίζονται στο αν ο διευθύνων σύμβουλος μιας πολυεθνικής ήπιε καλό καφέ το πρωί. Μια λάθος διατύπωση σε ένα tweet ενός δισεκατομμυριούχου στις 3:00 τα ξημερώματα μπορεί να εξαφανίσει το ΑΕΠ μιας μικρής χώρας μέχρι την ώρα του μεσημεριανού. Αν υπήρχε μια παγκόσμια συνωμοσία, τουλάχιστον θα είχε ένα τμήμα Δημοσίων Σχέσεων να μαζεύει τα ασυμμάζευτα.
2. Ο Μεσαίωνας και το «Μουτζούρη» των χρημάτων
Ιστορικά, το να κατηγορούμε συγκεκριμένες ομάδες για τον πλούτο κρατάει από τον Μεσαίωνα. Τότε, οι βασιλιάδες της Ευρώπης απαγόρευαν στους Χριστιανούς να δανείζουν με τόκο (γιατί ήταν αμαρτία) και στους Εβραίους να έχουν γη (γιατί έτσι). Οπότε, οι Εβραίοι αναγκάστηκαν να γίνουν οι τραπεζίτες της εποχής.
Το αστείο της υπόθεσης; Μόλις οι βασιλιάδες χρωστούσαν τόσα πολλά που δεν μπορούσαν να τα ξεπληρώσουν, αντί να κάνουν αναδιάρθρωση χρέους, φώναζαν: «Κοιτάξτε, οι Εβραίοι ελέγχουν τα λεφτά μας!». Ήταν η μεσαιωνική εκδοχή του «ο σκύλος μου έφαγε την εργασία», μόνο που στη θέση της εργασίας ήταν ολόκληρος ο προϋπολογισμός της Γαλλίας.
3. Η θεωρία της Πεταλούδας (και του Μπακάλη)
Σήμερα, η οικονομία μοιάζει περισσότερο με τοπική αγορά σε ώρα αιχμής παρά με καλοκουρδισμένο ρολόι.
- Ένα πλοίο κολλάει λοξά στη Διώρυγα του Σουέζ επειδή φύσηξε αέρας; Παγκόσμιο κραχ στα ηλεκτρονικά είδη.
- Μια ντομάτα στην Ισπανία παθαίνει μια σπάνια ασθένεια; Ακριβαίνει το σουβλάκι στην Αθήνα.
Αν μια παγκόσμια ελίτ είχε όντως τον απόλυτο έλεγχο, σίγουρα θα είχε βρει έναν τρόπο να μην πληρώνουμε την παράδοση του φαγητού πιο ακριβά από το ίδιο το φαγητό.
Το συμπέρασμα
Οι θεωρίες συνωμοσίας για τον πλούτο επιβιώνουν επειδή το ανθρώπινο μυαλό μισεί το χάος. Προτιμάμε να πιστεύουμε ότι υπάρχει ένας κακός «εγκέφαλος» πίσω από την κουρτίνα, παρά να αποδεχτούμε την πικρή αλήθεια: Ότι η παγκόσμια οικονομία είναι ένα τεράστιο λεωφορείο που τρέχει με 120 χιλιόμετρα την ώρα σε κατηφόρα, και ο οδηγός έχει πάει στο πίσω μέρος για να βρει τον αναπτήρα του.
Αν σου άρεσε το άρθρο, θα βρεις και άλλα στο site μας.