Επισκέψεις:παραμένοντας παθητικός θεατής στις εξελίξεις.
Η κυβέρνηση Μητσοτάκη επιλέγει τη στρατηγική της αδράνειας, ελπίζοντας σε κάποιου είδους καραμπόλες στο εσωτερικό πολιτικό σκηνικό των ΗΠΑ, χωρίς να λαμβάνει ενεργή θέση έναντι των προθέσεων Τραμπ να «δωρίσει» στον Ερντογάν ό,τι αυτός επιθυμεί.
Αντιθέτως, η αγωνία της κυβέρνησης φαίνεται να είναι το εσωτερικό μέτωπο και το πώς θα διαχειριστεί όχι μόνον την άσχημη εικόνα γι’ αυτήν, αλλά κυρίως τη διάψευση των προσδοκιών που ήθελαν την τακτική του «σταθερού και πρόθυμου συμμάχου» να επιφέρει θετικά αποτελέσματα για την Ελλάδα στην ανατολική Μεσόγειο.
Μόνο έτσι εξηγείται το γεγονός ότι κάποιοι, συντονισμένα, αφήνουν να διαρρεύσει σε μέσα αλλά και σε «παπαγάλους» ότι οι κινητήρες της General Motors, που θέλουν οι Τούρκοι, είναι δήθεν κατώτεροι των Rafale, αγνοώντας την ενίσχυση της τουρκικής πολεμικής βιομηχανίας.
Αντί για έγκαιρη διπλωματική κινητοποίηση σε διμερές, νατοϊκό ή οποιοδήποτε άλλο, επιλέγεται η επικοινωνιακή υποτίμηση του αντιπάλου.
Επί της ουσίας, η ελληνική πλευρά οχυρώνεται πίσω από τις αμερικανικές γραφειοκρατικές διαδικασίες, ελπίζοντας ότι το Κογκρέσο ή το ακανθώδες ζήτημα των S-400 θα βγάλουν τελικά το φίδι από την τρύπα.