Την φράση «από ήλιο σε ήλιο» (από το βιβλίο της Μαίρης Κόντζογλου το οποίο μεταφέρθηκε στην τηλεόραση της ΕΡΤ και αναφέρεται στην μεγάλη απεργία των μεταλλωρύχων της Σερίφου) την χρησιμοποιούμε για να περιγράψουμε την εξαντλητική εργασία από το ξημέρωμα μέχρι την δύση του ηλίου. Το 13άωρο γίνεται πια κανονικότητα για μεγάλο μέρος των εργαζομένων όπως μας αποκαλύπτει η νέα πανελλαδική έρευνα του ΙΝΕ-ΓΣΕΕ για «τον χρόνο εργασίας και την εργασιακή καταπόνηση».
Η αξία της έρευνας δεν βρίσκεται μόνο στα ποσοτικά στοιχεία που καταγράφει, αλλά και στο γεγονός ότι αποτυπώνει τις βαθύτερες αλλαγές που συντελούνται στην αγορά εργασίας. Αυτό που διακρίνεται ολοκάθαρα είναι πως πίσω από τους αριθμούς αναπτύσσεται ένα μοντέλο ανάπτυξης και κερδοφορίας που βασίζεται στη συμπίεση του εργατικού κόστους, μέσα από την «νόμιμη» η παράνομη κλοπή υπεράξιας από το κεφάλαιο.
Η έρευνα του ΙΝΕ της ΓΣΕΕ μας αποκαλύπτει ακόμα πως μέσα από τους μηχανισμούς πειθάρχησης στους τόπους δουλειάς η εργοδοσία με όπλα την απειλή της απόλυσης, την δημιουργία επισφάλειας για τον μισθό και η κυβέρνηση από την άλλη με την ακρίβεια, τα τεράστια ενοίκια τον οικονομικό και πολιτικό αυταρχισμό λειτουργούν ως μηχανισμοί πειθάρχησης της εργατικής τάξης
Οι εργαζόμενοι μπορεί να γνωρίζουν τα δικαιώματά τους όμως δεν τα διεκδικούν, φοβούμενοι την απώλεια της εργασίας τους αλλά και γιατί οι μηχανισμοί προστασίας υποτίθεται των εργαζομένων (επιθεωρήσεις εργασίας κ.λπ.) είναι πλήρως υποβαθμισμένοι και χωρίς καμιά δυνατότητα παρέμβασης υπέρ των εργαζομένων.
Έτσι η εκμετάλλευση των εργαζομένων δεν επιβάλλεται μόνο από τους γνωστούς μηχανισμούς απόσπασης υπεραξίας αλλά μέσα και από την αποδοχή από τους εργαζόμενους της συνθήκης που του υπαγορεύουν οι φόβοι του για το μέλλον της δουλειάς του και του μισθού του…