Και υπάρχει και η πιο πικρή κατηγορία: ο μικρός άνθρωπος που ξέχασε πολύ γρήγορα ότι ήταν μικρός. Αυτός που κληρονόμησε ένα, δύο, τρία σπίτια. Αυτός που, μέχρι το 2015, ίσως ήταν και ο ίδιος στριμωγμένος, αγανακτισμένος, φοβισμένος. Αυτός που, όταν ήρθε η κρίση, ήταν στις ίδιες συγκεντρώσεις, συναγωνιστής με εκείνον που δεν είχε ούτε ένα τετραγωνικό γης περιουσία. Σήμερα, όμως, επειδή βρέθηκε με ένα έξτρα ακίνητο, πατάει στον λαιμό κάποιον που βρίσκεται εκεί που ήταν ο ίδιος πριν λίγα χρόνια, ξεχνώντας την παλιά δυστυχία του. Αντί να βλέπει το ενοίκιο ως επικουρικό εισόδημα, το βλέπει ως ευκαιρία εκδίκησης της ζωής. «Αφού μπορώ να πάρω 700, γιατί να πάρω 500;» Γιατί ο άλλος δεν είναι ΑΤΜ. Γι’ αυτό. Το χειρότερο δεν είναι ότι υπάρχουν πλούσιοι που φέρονται σαν πλούσιοι. Το χειρότερο είναι ότι υπάρχουν πρώην φτωχοί που, μόλις βρήκαν ένα μικρό πλεονέκτημα, υιοθέτησαν αμέσως την ηθική του εισοδηματία. Όχι όλοι. Αλλά αρκετοί ώστε η αγορά να μυρίζει όχι μόνο ακρίβεια, αλλά και κοινωνική προδοσία. Κάπως έτσι το ακίνητο έγινε η δεύτερη αγελάδα. Το κράτος την αρμέγει με φόρους. Οι δήμοι ετοιμάζονται να την αρμέξουν με νέα τέλη. Οι τράπεζες την αρμέγουν με χαρτοφυλάκια. Τα funds με αποδόσεις. Οι πλατφόρμες με προμήθειες. Οι μεσίτες με ποσοστά. Οι εργολάβοι με «αναβαθμίσεις». Οι επενδυτές με Golden Visa. Οι επιτήδειοι με υπενοικιάσεις. Και στο τέλος, κάτω από την αγελάδα, με το κουβά στο κεφάλι, στέκεται ο ενοικιαστής. Ο ενοικιαστής δεν ζητά χάρη. Ζητά λογική. Ζητά ένα σπίτι που να μην του τρώει τη ζωή. Ζητά να μη χρειάζεται να διαλέξει ανάμεσα σε ενοίκιο, ρεύμα, φαγητό και παιδί. Ζητά να μη ζει σε τρύπα επειδή κάποιος ανακάλυψε τη λέξη «yield». Ζητά να μην του πουλάνε την επιβίωση ως lifestyle. Η λύση δεν είναι να δαιμονοποιηθεί κάθε ιδιοκτήτης. Αυτό θα ήταν εύκολο και ψεύτικο. Η λύση είναι να σταματήσει η κατοικία να αντιμετωπίζεται σαν χρηματοοικονομικό θήραμα. Να ανοίξουν τα κλειστά σπίτια. Να χτυπηθεί η κερδοσκοπική υπενοικίαση. Να ελεγχθούν οι βραχυχρόνιες μισθώσεις εκεί όπου διαλύουν γειτονιές. Να υπάρξει πραγματική κοινωνική κατοικία. Να συνδεθούν τα επιδόματα με κανόνες που δεν επιδοτούν απλώς την αύξηση. Να φορολογείται η αδράνεια μεγάλων χαρτοφυλακίων, όχι να κυνηγιέται μόνο ο μικρός ιδιοκτήτης. Να ξεχωρίσει επιτέλους ο άνθρωπος που νοικιάζει ένα σπίτι για να ζήσει από εκείνον που μαζεύει σπίτια για να αντλεί εισόδημα από την ανάγκη των άλλων. Γιατί η κοινωνία που μετατρέπει το σπίτι σε παγίδα δεν παράγει πλούτο. Παράγει μίσος. Και όταν ένας μισθωτός δουλεύει έναν μήνα για να πληρώσει σε κάποιον άλλον το δικαίωμα να κοιμηθεί κάτω από ταβάνι, τότε η αγορά δεν είναι ελεύθερη. Είναι απλώς ελεύθερη να τον γδέρνει.
Επισκέψεις:
Το πρωτότυπο άρθρο ανήκει στο Οικονομία – Ράδιο Γάμμα – Πάτρα .