Ως προς την καταπολέμηση της στεγαστικής κρίσης, ο ΠΑΝΣΥΠΟ
Ιδιαίτερη έμφαση δίνεται στη θεσμική συνέχεια ΟΕΚ – ΟΑΕΔ – ΔΥΠΑ. Η περιουσία και η αποστολή του πρώην ΟΕΚ δεν αποτελούν ουδέτερο χαρτοφυλάκιο ακινήτων, αλλά κοινωνικά δεσμευμένη περιουσία, συνδεδεμένη με εργατικές και εργοδοτικές εισφορές, στεγαστικά προγράμματα και κοινωνικές υποχρεώσεις. Η μεταφορά αυτού του πεδίου σε Ανώνυμη Εταιρεία ή άλλο ΝΠΙΔ θα συνιστούσε θεσμική αποκοπή από τη δημόσια κοινωνική διοίκηση και θα άνοιγε τον δρόμο σε λογικές εμπορικής αξιοποίησης.
Το κείμενο απαντά και στο επιχείρημα της «ευελιξίας» των εταιρικών σχημάτων. Υποστηρίζει ότι η λύση δεν είναι μια Α.Ε. ή ΝΠΙΔ ειδικού σκοπού, αλλά ένα ΝΠΔΔ με ειδικό επιχειρησιακό καθεστώς: τεχνική υπηρεσία, μονάδα ωρίμανσης έργων, ειδικά μητρώα, προγραμματικές συμβάσεις με ΟΤΑ, γρήγορες αλλά διαφανείς διαδικασίες, ειδικό στεγαστικό ταμείο, ετήσιο επιχειρησιακό σχέδιο και δημόσιο απολογισμό. Δηλαδή δημόσιος χαρακτήρας χωρίς διοικητική ακινησία.
Η πρόταση αντλεί επίσης παραδείγματα από την ευρωπαϊκή εμπειρία. Η Βιέννη, η Γαλλία, η Ολλανδία και η Γερμανία δείχνουν ότι η κοινωνική κατοικία στηρίζεται σε δημόσιους, δημοτικούς ή κοινωνικά ελεγχόμενους φορείς, με συμμετοχή ενοικιαστών, εργαζομένων και κοινωνικών εταίρων. Για τον λόγο αυτό προτείνεται Διοικητικό Συμβούλιο με θεσμική συμμετοχή κράτους, εργαζομένων, ΟΤΑ, επιστημονικών φορέων, κοινωνικών εταίρων και εκπροσώπων δικαιούχων ή ενοικιαστών κοινωνικής κατοικίας.
Το συμπέρασμα είναι σαφές: η Ελλάδα δεν χρειάζεται μια εταιρεία για να «αξιοποιήσει» τη στεγαστική κρίση. Χρειάζεται έναν μόνιμο, δημόσιο, κοινωνικά λογοδοτούμενο οργανισμό, που θα παράγει και θα διαχειρίζεται απόθεμα προσιτής κατοικίας προς όφελος των εργαζομένων, των οικογενειών, των νέων και των ευάλωτων νοικοκυριών.