Aποκλίσεις Σημαντικές αποκλίσεις καταγράφονται και σε γεωγραφικό επίπεδο, με τις αστικές περιοχές να εμφανίζουν γενικά καλύτερη εικόνα σε σχέση με αγροτικές ή πιο απομακρυσμένες περιοχές, όπου η πρόσβαση σε ευκαιρίες απασχόλησης είναι περιορισμένη. Το 27,5% δεν αποτυπώνει επομένως μία ενιαία κοινωνική πραγματικότητα, αλλά ένα μωσαϊκό διαφορετικών καταστάσεων: νέοι με χαμηλές αποδοχές, παιδιά σε νοικοκυριά υπό οικονομική πίεση, εργαζόμενοι με περιορισμένη αγοραστική δύναμη και οικογένειες που βρίσκονται οριακά πάνω ή κάτω από το όριο εισοδήματος. Η φτώχεια στην Ελλάδα, δηλαδή, δεν είναι ομοιόμορφη, αλλά βαθιά δομική και πολυεπίπεδη. Η απόκλιση από τον ευρωπαϊκό μέσο όρο και η συνεχής αύξηση των σχετικών δεικτών θέτουν τη χώρα σε δύσκολη θέση σε σχέση με τον κοινό στόχο της Ευρωπαϊκής Ένωσης για μείωση της φτώχειας κατά 15 εκατ. άτομα έως το 2030, υπογραμμίζοντας την ανάγκη για αποτελεσματικότερες κοινωνικές και οικονομικές παρεμβάσεις τα επόμενα χρόνια και αποκαλύπτοντας -παρά τα μεγάλα λόγια- την κυβερνητική αποτυχία και στον τομέα αυτόν. Σχεδόν 93 εκατ. Ευρωπαίοι στο όριο κοινωνικού αποκλεισμού Στην Ευρωπαϊκή Ένωση περίπου 92,7 εκατ. άνθρωποι, δηλαδή το 20,9% του συνολικού πληθυσμού, βρίσκονταν το 2025 σε κίνδυνο φτώχειας ή κοινωνικού αποκλεισμού, σύμφωνα με τα τελευταία επίσημα στοιχεία της Eurostat. Παρά τη μικρή βελτίωση σε σχέση με το 2024 -όπου το αντίστοιχο ποσοστό ήταν 21,0%-, η φτώχεια εξακολουθεί να επηρεάζει έναν στους πέντε Ευρωπαίους, καταδεικνύοντας το μέγεθος του κοινωνικού προβλήματος σε επίπεδο Ένωσης. Τα υψηλότερα ποσοστά καταγράφονται κυρίως στη νοτιοανατολική Ευρώπη. Στην κορυφή βρίσκεται η Βουλγαρία με 29,0%, ενώ ακολουθούν η Ελλάδα με 27,5% και η Ρουμανία με 27,4%. Αντίθετα, τα χαμηλότερα επίπεδα φτώχειας εμφανίζονται σε χώρες όπως η Τσεχία, η Πολωνία και η Σλοβενία, όπου τα ποσοστά παραμένουν σημαντικά κάτω από τον ευρωπαϊκό μέσο όρο. Η μέτρηση της φτώχειας στην Ευρωπαϊκή Ένωση βασίζεται σε έναν σύνθετο δείκτη, ο οποίος περιλαμβάνει τρεις βασικούς παράγοντες: το εισόδημα κάτω από το όριο φτώχειας, τη σοβαρή υλική και κοινωνική στέρηση και τη χαμηλή ένταση εργασίας στα νοικοκυριά. Παρά τη μικρή συνολική μείωση, τα στοιχεία υπογραμμίζουν πάντως ότι η Ευρώπη παραμένει μακριά από τον στρατηγικό στόχο της μείωσης της φτώχειας έως το 2030, ενώ οι έντονες αποκλίσεις μεταξύ κρατών-μελών αναδεικνύουν τις άνισες κοινωνικές και οικονομικές συνθήκες στο εσωτερικό της Ένωσης.
Επισκέψεις:
Το πρωτότυπο άρθρο ανήκει στο Οικονομία – Ράδιο Γάμμα – Πάτρα .