Στο Λουξεμβούργο, μια από τις πιο εύρωστες οικονομικά χώρες της Ευρώπης, η εικόνα της ευημερίας συνυπάρχει με μια λιγότερο ορατή, αλλά ολοένα και πιο εκτεταμένη πραγματικότητα: εργαζόμενοι που, παρά το εισόδημά τους, δεν καταφέρνουν να καλύψουν βασικές ανάγκες και στρέφονται σε συσσίτια για να επιβιώσουν. Καθημερινά, χιλιάδες άνθρωποι περνούν τα σύνορα από γειτονικές χώρες για να εργαστούν σε μια οικονομία που προσφέρει από τους υψηλότερους μισθούς στην Ευρωπαϊκή Ένωση. Άλλοι έχουν εγκατασταθεί μόνιμα στο Μεγάλο Δουκάτο, αναζητώντας καλύτερες συνθήκες ζωής. Ωστόσο, πίσω από αυτή τη δυναμική, αναδύεται μια βαθιά αντίφαση: η αύξηση του πλούτου δεν διαχέεται ομοιόμορφα στην κοινωνία. Σε δομές κοινωνικής υποστήριξης, όπως τα συσσίτια που λειτουργούν από μη κυβερνητικές οργανώσεις, καταγράφεται μια νέα κοινωνική πραγματικότητα. Οι άνθρωποι που καταφεύγουν σε αυτά δεν είναι πλέον μόνο άστεγοι ή άνεργοι. Είναι εργαζόμενοι, χαμηλόμισθοι, συνταξιούχοι, ακόμη και οικογένειες που βρίσκονται σε οριακή κατάσταση. Το προφίλ της φτώχειας αλλάζει, αποκτώντας χαρακτηριστικά που δεν συνάδουν με την εικόνα μιας από τις πλουσιότερες χώρες του κόσμου.