Η παγκόσμια οικονομία διέρχεται μια φάση ριζικού μετασχηματισμού, εγκαταλείποντας την εποχή της ραγδαίας «υπερ-παγκοσμιοποίησης» που χαρακτήρισε τις προηγούμενες δεκαετίες, για να εισέλθει σε μια περίοδο γεωοικονομικού κατακερματισμού και επιβραδυνόμενης παγκοσμιοποίησης (slowbalization).
Το σταυροδρόμι και η πυξίδα πλοήγησης
Το ελληνικό επιχειρείν βρίσκεται σε ένα κρίσιμο σταυροδρόμι, καλούμενο να πλοηγηθεί σε μια εποχή επιβραδυνόμενης παγκοσμιοποίησης και γεωπολιτικής ρευστότητας. Οπως αποτυπώνεται και στα δεδομένα, διαμορφώνεται πλέον μια ξεκάθαρη οικονομία δύο ταχυτήτων. Από τη μία, οι ανεξάρτητες επιχειρήσεις σηκώνουν το κύριο βάρος, απορροφώντας το 84,5% των εργαζομένων, ωστόσο υστερούν σημαντικά στον τομέα της ψηφιακής καινοτομίας. Από την άλλη, οι πολυεθνικοί όμιλοι λειτουργούν ως ισχυρές ατμομηχανές παραγωγής πλούτου, με την προστιθέμενη αξία όσων ελέγχονται από την Ελλάδα να προέρχεται σε συντριπτικό ποσοστό (91,8%) από τις μεγάλες επιχειρήσεις.
Για να παραμείνει η χώρα ανταγωνιστική στη νέα πραγματικότητα του γεωοικονομικού κατακερματισμού, χρειάζεται η γεφύρωση αυτού του παραγωγικού χάσματος. Απαιτείται η ουσιαστική ενίσχυση των μικρομεσαίων επιχειρήσεων ώστε να ενσωματώσουν νέες τεχνολογίες, αλλά και η δημιουργία κινήτρων για συνενώσεις που θα εξασφαλίσουν τις απαραίτητες οικονομίες κλίμακας. Μόνο μέσα από μια συνεκτική εθνική στρατηγική, σε συνδυασμό με την επιτάχυνση των πράσινων επενδύσεων, θα μπορέσει η Ελλάδα να αναβαθμίσει τη θέση της στις παγκόσμιες αλυσίδες αξίας.